تفسير
قالُوا يا شُعَيْبُ ما نَفْقَهُ كَثِيراً مِمَّا تَقُولُ .
قوم شعيب ، تمام سخنان او اعم از امر ، نهى ، هشدار و وعده عذاب را فهميدند و با اين سخن خود تنها مىخواستند به او بگويند كه ما هيچ توجيهى براى نزول عذابى كه شعيب آنان را به اين عذاب تهديد مىكند نمىبينيم . چگونه عذاب شوند در حالى كه به گمان خودشان انسانهايى پاك و بىگناه بودند ؟ ؛ زيرا پرستيدن بتها را عملكرد پدران و كم دادن در پيمانه و وزن را اصل آزادى در به دست آوردن ثروت تجويز مىكرد . بنابراين ، دعوت شعيب ، تنها وسيلهاى است براى ايجاد شورش و تخريب و اين سخن ، منطق راهزنان در هرزمان و مكان است كه غارت مىكنند و مىكشند و هرگاه كسى به آنان اعتراض كند ، به او مىگويند : تو خرابكار و جنگافروزى و صلح و امنيت را برهم مىزنى ؛ زيرا صلح از ديدگاه آنان تسليم محض مردم در برابر ستمگرىها و خلافكارىهايشان مىباشند .
وَ إِنَّا لَنَراكَ فِينا ضَعِيفاً .
هيچچيزى جلو ستم كردن ما به تو را نمىگيرد . بنابراين ، سكوت بهتر مىتواند موجب سلامت تو شود .
وَ لَوْ لا رَهْطُكَ لَرَجَمْناكَ .
ممكن است كسى بپرسد : چگونه آنان نيرومندى را از او نفى و براى قومش اثبات كردند ؟ مگر نيرومندى انسان از نيرومندى قومش نشأت نمىگيرد ؟ در پاسخ خواهيم گفت : ميان اين دو نيرو ملازمتى وجود ندارد ؛ زيرا گاهى نيروى قوم شخص به زيان اوست ، نه به نفع او ؛ به عنوان نمونه ، قريش از همه بيشتر با محمد قرشى صلّى اللّه عليه و إله دشمن بودند .
در برخى از تفاسير آمده است كه قوم شعيب مشرك بودند و معناى سخن مشركان كه گفتند : « لو لا رهطك » ، آن است كه اگر احترام گروهت نبود ، هرآينه تو را سنگسار مىكرديم و ظاهر آيه نيز احتمال اين معنا را مىدهد .
قالَ يا قَوْمِ أَ رَهْطِي أَعَزُّ عَلَيْكُمْ مِنَ اللَّهِ
البتّه ، اين كار ، از ديدگاه نادانان و گمراهان