در حديث آمده است : « مردى گفت : به خدا سوگند ! خدا فلانى را نمىآمرزد .
خداوند فرمود : كيست اين كسىكه به من سوگند ياد مىكند كه من فلانى را نمىآمرزم ؟ بهراستى كه من فلانى را آمرزيدم و عمل سوگند خورنده را باطل كردم » .
وَ إِذا صُرِفَتْ أَبْصارُهُمْ تِلْقاءَ أَصْحابِ النَّارِ قالُوا رَبَّنا لا تَجْعَلْنا مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ .
اينكه صيغهء فعل « صرفت » مجهول است ، نشان مىدهد كه نگاه مردان اعراف به دوزخيان ناخودآگاه است . مراد از ظلم در اينجا ، شرك و كفر مىباشد و معناى آيه از اين قرار است : وقتى آنان بهطور تصادفى به وضعيت دوزخيان نگاه مىكنند مىترسند و از خداوند با تضرع و زارى مىخواهند كه آنان را همراه كافران و هلاك شوندگان قرار ندهد .
وَ نادى أَصْحابُ الْأَعْرافِ رِجالًا يَعْرِفُونَهُمْ بِسِيماهُمْ قالُوا ما أَغْنى عَنْكُمْ جَمْعُكُمْ وَ ما كُنْتُمْ تَسْتَكْبِرُونَ .
مستكبران زمين ، مؤمنان را ريشخند مىكردند و به سبب مقام و ثروتى كه داشتند ، خود را بزرگتر و برتر از آنان مىدانستند و به آنها مىگفتند : شما هيچگاه به رحمت خدا نمىرسيد . امّا زمانى كه ساعت حق ( قيامت ) فرارسد و مرفّهين كيفر كردارشان را ببينند ، اهل اعراف دو چيز را به آنان يادآورى مىكنند :
1 . ثروت و چيزهايى را كه آنان [ در دنيا ] گرد مىآوردند و با آن تكبّر مىورزيدند به ياد آنها مىآورند و اين جمله بدين نكته اشاره دارد :
قالُوا ما أَغْنى عَنْكُمْ جَمْعُكُمْ وَ ما كُنْتُمْ تَسْتَكْبِرُونَ .
2 . سخنى را كه آنان به مؤمنان مىگفتند به يادشان مىآورند : شما وارد بهشت نمىشويد و اين جمله بدين يادآورى اشاره دارد :
أَ هؤُلاءِ الَّذِينَ أَقْسَمْتُمْ لا يَنالُهُمُ اللَّهُ بِرَحْمَةٍ .
« هؤلاء » اشاره است به مؤمنان مستضعف و خطاب « أقسمتم » از سوى اهل اعراف متوجه مرفهين مستكبر است كه به مؤمنان مىگفتند :
« لا يَنالُهُمُ اللَّهُ بِرَحْمَةٍ » .