بندگانش خواهد بدان هدايت مىكند و اگر شرك آورده بودند اعمالى كه انجام داده بودند نابود مىگرديد . ( 88 )
اينان كسانى هستند كه به آنها كتاب و فرمان و نبوت دادهايم . اگر اين قوم بدان ايمان نياورند قوم ديگرى را بر آن گماردهايم كه انكارش نمىكنند . ( 89 )
اينان كسانى هستند كه خدا هدايتشان كرده است ، پس به روش ايشان اقتدا كن . بگو : هيچ پاداشى از شما نمىطلبم ، اين كتاب جز اندرزى براى مردم جهان نيست . ( 90 )
اعراب
« كُلًّا هَدَيْنا » ،
« كُلًّا »
مفعول
« هَدَيْنا »
و همچنين است
« نُوحاً »
. ضمير
« ذُرِّيَّتِهِ »
به « نوح » برمىگردد ؛ زيرا نزديكتر از « ابراهيم » ذكر شده است و ديگر اينكه از جمله پيامبرانى كه نامهايشان در آيات بعدى ذكر مىشود ، لوط است و او برادرزادهء ابراهيم عليه السّلام است و نه از نسل او .
« داوُدَ »
مفعول است براى فعل محذوف ؛ يعنى :
« وَ مِنْ ذُرِّيَّتِهِ داوُدَ وَ سُلَيْمانَ . . . » .
« كَذلِكَ »
، « كاف » به معناى مثل و جار و مجرور صفت براى مصدر محذوف و تقدير : « و نجزى جزاء مثل ذلك » مىباشد .
« كُلٌّ مِنَ الصَّالِحِينَ »
مبتدا و خبر و جملهء معترضه كه محلّى از اعراب ندارد .
« كلًّا »
مفعول براى
« فَضَّلْنا »
.
« مِنْ آبائِهِمْ »
عطف بر
« كلًّا »
و به معناى : « فضّلنا كلّا من آبائهم » است . « باء » در
« بِكافِرِينَ »
زايد و « كافرين » خبر براى
« لَيْسُوا »
. « بهداهم » متعلق به
« اقْتَدِهْ »
. « ها » در
« اقْتَدِهْ »
براى وقف است كه هاى سكت ناميده مىشود .
تفسير
خداوند در اين آيات هيجده پيامبر ازجمله ، ابراهيم را ذكر و به برخى از پدران و فرزندان و برادران آنها نيز اشاره و همگى را به نيكوكارى ، شايستگى و هدايت توصيف كرده است . همچنين ، خداوند به پيامبران نام برده ، حكمت و نبوت داده و بر برخى از آنان با فرستادن كتاب منّت نهاده است .