هرگاه خواستى با رزمندگان نماز جماعت بخوانى ، آنها را به دو دسته تقسيم كن :
دستهاى درحالىكه سلاح خود را به همراه دارند با تو نماز بگزارند و دستهء دوم به منظور نگهبانى در برابر دشمن بايستند . نماز جماعت [ خوف ] چنانكه با پيامبر صلّى اللّه عليه و آله درست است ، با ديگران نيز صحيح خواهد بود .
فَإِذا سَجَدُوا فَلْيَكُونُوا مِنْ وَرائِكُمْ ؛
هرگاه كسانىكه با پيامبر صلّى اللّه عليه و آله نماز مىخوانند به سجده بروند بايد آن دستهاى كه مسئوليت نگهبانى را به عهده دارند در پشت سر نمازگزاران بايستند .
وَ لْتَأْتِ طائِفَةٌ أُخْرى لَمْ يُصَلُّوا فَلْيُصَلُّوا مَعَكَ وَ لْيَأْخُذُوا حِذْرَهُمْ وَ أَسْلِحَتَهُمْ ؛
يعنى پس از آنكه دستهء اول از نماز فارغ شدند ، دستهء دوم جاى آنها را در نماز و دستهء اوّل جاى دستهء دوم را در نگهبانى بگيرند .
وَدَّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْ تَغْفُلُونَ عَنْ أَسْلِحَتِكُمْ وَ أَمْتِعَتِكُمْ فَيَمِيلُونَ عَلَيْكُمْ مَيْلَةً واحِدَةً .
اين جمله حكمتى را بيان مىكند كه سبب شده است نماز در اين حالت ، به اين صورت خاص تشريع گردد و آن اينكه نبايد دشمنان فرصتى را كه مسلمانان به نماز اشتغال دارند ، غنيمت شمارند و به آنان هجوم آوردند و به آنها آسيب رسانند .
وَ لا جُناحَ عَلَيْكُمْ إِنْ كانَ بِكُمْ أَذىً مِنْ مَطَرٍ أَوْ كُنْتُمْ مَرْضى أَنْ تَضَعُوا أَسْلِحَتَكُمْ .
پس از آنكه خدا به نمازگزاران دستور داد كه سلاح بردارند ، به آنان اجازه داد كه اگر به سبب باران و يا بيمارى حمل سلاح برايشان دشوار است ، مىتوانند آن را بر زمين بگذارند ؛ لكن واجب است حالت هوشيارى و احتياط را حفظ كنند تا مبادا دشمن از غفلت آنها استفاده كند و به آنان حمله ببرد .
فَإِذا قَضَيْتُمُ الصَّلاةَ فَاذْكُرُوا اللَّهَ قِياماً وَ قُعُوداً وَ عَلى جُنُوبِكُمْ .
مراد از « الصلاة » در اينجا نماز خوف و مراد از قضا ، فارغ شدن از آن است ، معناى آيه آن است كه ذكر خدا در هرحال خوب است ، نه تنها در حال نماز . امام على عليه السّلام فرمود : « خداوند ذكر خود را بر زبانهاى شما واجب كرده و شما را به تقوا دستور داده و آن را آخرين انتظارش از آفريدگان خود قرار داده است » . ابن عربى در جزء چهارم از فتوحات مكيه