كافرى را به سبب كفرش دوست بدارد ، همانند او خواهد بود . آنچه گفته شد حكم كسانى بود كه به سبب داشتن بيمارى در جهاد شركت نمىكنند . امّا كسانىكه سالمند و از جهاد خوددارى مىكنند ، در اينصورت بايد ديد : اگر از جهادى كه بر آنها و ديگران واجب است ، چنانكه اعلام شود كه همگى بايد در جنگ شركت كنند ، خوددارى نمايند ، معذور نخواهند بود ، بلكه سزاوار سرزنش و مجازات مىباشند ؛ زيرا آنان افرادى متمرد و عصيانگرند . بنابراين ، درست نيست كه ميان آنها و مجاهدان مفاضله شود و از لحاظ فضيلت با يكديگر مقايسه گردند ؛ زيرا مفاضله از باب مفاعله است و اقتضا دارد كه طرفين در يك چيز با يكديگر شريك باشند ، درحالىكه اين افراد ، در جهاد با مجاهدان شركت ندارند . و اگر جهاد واجب كفايى باشد [ و اعلام عمومى براى شركت در جنگ نشود ] ، به گونهاى كه شركت برخى از مسلمانان موجب حصول غرض شود و به شركت همگان نياز نباشد ، افراد سالمى كه در جنگ شركت نمىكنند معذور خواهند بود . البته ، مشروط به اينكه كسان ديگرى اين واجب را انجام دهند .
ولى مجاهدان از كسانىكه به سبب داشتن عذرى در جهاد شركت نمىكنند ، برترند ؛ چراكه آنان تنبلى را بر كار ، و خانه نشستن را بر فداكارى ترجيح دادهاند و همين افراد ، مصداق سخن خدا هستند كه مىگويد :
« لا يَسْتَوِي الْقاعِدُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ غَيْرُ أُولِي الضَّرَرِ » .
بنابراين ، معناى آيه اين است : افراد سالمى كه از شركت در جنگ خوددارى مىكنند و مجاهدانى كه جنگ به عنوان واجب عينى بر ايشان واجب نيست و در عين حال در جنگ شركت مىكنند و اين واجب را بهطور كامل انجام مىدهند و آن را از عهده ديگران ساقط مىكنند ، از لحاظ فضيلت همانند يكديگر نمىباشند . خداوند از آيه زير همين معنا را اراده كرده است :
فَضَّلَ اللَّهُ الْمُجاهِدِينَ بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ عَلَى الْقاعِدِينَ دَرَجَةً .
خداوند پس از آن كه برابرى ميان مجاهدان و كسانى را كه از شركت در جنگ خوددارى نمودند ، نفى كرد ، امتياز مجاهدان را بيان مىكند و آن اينكه مجاهدان را بر ديگران به درجتى