آگاهى نداشتند و اگر ما با تو وارد نبرد شويم ، متوجّه خواهى شد كه ما چگونه مردمى هستيم ! پساز اين سخنان يهوديان بود كه خداوند آيهء فوق را نازل كرد . به راستى كه خداوند وعدهء خود را تحقق بخشيد ، چراكه مسلمانان ، « بنى قريظهء » خائن را كشتند و « بنى نضير » منافق را [ از سرزمينشان ] بيرون كردند ، خيبر را گشودند و بر ساير يهوديان جزيه ، مقرّر كردند .
قَدْ كانَ لَكُمْ آيَةٌ فِي فِئَتَيْنِ الْتَقَتا فِئَةٌ تُقاتِلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ أُخْرى كافِرَةٌ يَرَوْنَهُمْ مِثْلَيْهِمْ رَأْيَ الْعَيْنِ وَ اللَّهُ يُؤَيِّدُ بِنَصْرِهِ مَنْ يَشاءُ إِنَّ فِي ذلِكَ لَعِبْرَةً لِأُولِي الْأَبْصارِ .
خداوند در اين آيه ، يهوديان ، مسيحيان ، مسلمانان و تمامى صاحبان بصيرت را اندرز داده است . آنان را با جنگ بدر نصيحت كرده است . در اين جنگ دو حزب رودرروى هم قرار گرفتند : « حزب اللّه » كه محمّد و اصحاب وى بودند و « حزب شيطان » ، يعنى ابو سفيان و دنبالهروان او . نصيحت و عبرت اين واقعه ، در آن است كه « حزب شيطان » بيشتر از هزار نفر سرتاپا مسلّح بودند ، درحالىكه تعداد « حزب اللّه » يك سوم آنها بود و تجهيزات جنگى آنان عبارت بود از : دو اسب ، هفت زره و هشت شمشير . با وجود اين ، خداوند مقدر فرمود كه اين گروه اندك بر آن گروه زياد پيروز شود و به مشركان چنين نشان داد كه مسلمانان علىرغم اندك بودن تعدادشان ، دوبرابر آنان هستند . اين آيه ، نظير آيهء 44 سورهء انفال است :
« آنگاه كه چون به هم رسيديد ، آنان را در چشم شما اندك نمود و شما را نيز در چشم آنان اندك ، تا آن كار كه مقرّر داشته بود ، واقع شود و همهء كارها به خدا بر مىگردد » . كارى كه خدا مىخواست انجام شود ، آن بود كه مشركان خوار و زبون و مسلمانان سربلند و بر دشمنان خود پيروز شوند .
بدين مناسبت ، نصيحت امام على عليه السّلام به خليفهء دوم را يادآور مىشويم . هنگامى كه وى در حمله به روم دربارهء شركت شخص خود در اين جنگ با آن حضرت مشورت كرد ، امام عليه السّلام چنين فرمود : « خداوندى كه مسلمانان كمشمار را ، كه نمىتوانستند پيروز