وصيت دربارهء زنان
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 240 تا 242 ]
وَ الَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنْكُمْ وَ يَذَرُونَ أَزْواجاً وَصِيَّةً لِأَزْواجِهِمْ مَتاعاً إِلَى الْحَوْلِ غَيْرَ إِخْراجٍ فَإِنْ خَرَجْنَ فَلا جُناحَ عَلَيْكُمْ فِي ما فَعَلْنَ فِي أَنْفُسِهِنَّ مِنْ مَعْرُوفٍ وَ اللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ ( 240 ) وَ لِلْمُطَلَّقاتِ مَتاعٌ بِالْمَعْرُوفِ حَقًّا عَلَى الْمُتَّقِينَ ( 241 ) كَذلِكَ يُبَيِّنُ اللَّهُ لَكُمْ آياتِهِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ ( 242 )
مردانى از شما كه مىميرند و زنانى برجاى مىگذارند بايد كه دربارهء زنان خود وصيت كنند كه هزينهء آنها را به مدت يك سال بدهند و از خانه اخراجشان نكنند . پس اگر خود خارج شوند ، در مورد تصميمى كه به نحو شايستهاى براى خود مىگيرند گناهى بر شما نيست . و خدا غالب و حكيم است . ( 240 )
براى زنان مطلّقه بهرهاى است شايسته چنانكه درخور مردان پرهيزگار باشد . ( 241 )
خدا آياتش را براى شما اينچنين بيان مىكند باشد كه تعقّل كنيد . ( 242 )
اعراب
« وَصِيَّةً »
منصوب بنابر مصدريت [ مفعول مطلق ] و در تقدير : « يوصون وصيّة » است و جمله ، خبر
« الَّذِينَ »
است و نيز جايز است كه
« وَصِيَّةً »
به رفع خوانده شود بنابراين كه مبتدا باشد و خبرش محذوف ، يعنى « فعليهم وصيّة » .
« مَتاعاً »
منصوب بنا