مىشناسد ( 95 )
آنانرا از مردم ديگر ، حتّى مشركان ، به زندگى اين جهانى حريصتر خواهى يافت و بعضى از كافران دوست دارند كه هزار سال در اين دنيا زيست كنند . و اين عمر دراز عذاب خدا را از آنان دور نخواهد ساخت كه خدا به اعمالشان بيناست ( 96 )
تفسير
دلالت و معناى اين آيات كاملا روشن و آشكار است و نيز در آيات مزبور ، آنچه قبلا گفته شد ، تكرار گرديده است . ازاينرو ، تنها به ذكر معناى كلى آنها بسنده مىكنيم .
خداوند به پيامبرش دستور داد كه با مخالفان به نيكى مجادله كند ؛ يعنى دل و عقل آنها را مخاطب قرار دهد و تمام جدالهاى قرآنى از همين نوع است ؛ براى نمونه ، منكران حق را فرامىخواند تا دربارهء خودشان و نيز دربارهء آفرينش آسمانها و زمين بينديشند . قرآن به كسانى كه حضرت مسيح عليه السّلام را خدا مىدانند مىگويد : عيسى و مادرش ، هردو غذا مىخوردند . همچنين دلهاى يهود را با آيات گفته شده مخاطب قرار مىدهد ؛ زيرا اين آيات نعمت خدا ، يعنى نزول تورات را به آنان يادآورى مىكند ؛ توراتى كه در آن هدايت و نور است . چنانكه آيات قبلى ، آنها را به رهايى و آزادىشان از چنگال فرعون تذكر داد . آنگاه خداوند بنى اسرائيل را به سبب پرستيدن گوساله و كفر ورزيدن و منكر شدن نعمت او سرزنش مىكند و نيز نگهداشتن كوه را بر فراز آنان ، به سبب مخالفت و سركشى ايشان ، بار ديگر يادآور مىشود و با منطق عقل ، ادّعاى آنها را مبنى براينكه فرزندان و دوستان خدا هستند و بهشت ويژهء آنان است و هيچكس ديگر وارد آن نمىشود ، تكذيب مىكند و به آنها دستور مىدهد كه - اگر راست مىگويند - مرگ را آرزو كنند ؛ زيرا كسىكه اعتقاد دارد بهشت از آن اوست ، مرگ توأم با آسايش را بر زندگى پر از بلا و مشقّت ترجيح مىدهد .
آنگاه قرآن خبر مىدهد كه يهود از تمام مردم ، به زندگى دنيا آزمندترند و حتّى از