شدند ؛ يعنى آنجا كه در آن اثرى از عمران و آبادانى نبود . بنى اسرائيل از شدّت گرما به موسى عليه السّلام شكايت بردند . خداوند نيز ابرى را مأمور كرد تا بالاى سرشان سايه افكند و آنها را از گرماى سوزان حفظ كند و همچنين ، خداوند « منّ » و « سلوى » به آنان ارزانى داشت تا علاوه بر غذاهايى كه خودشان داشتند از اين دو نعمت نيز برخوردار شوند .
در تفسير آيهء 60 همين سوره خواهد آمد كه موسى عليه السّلام با عصاى خود به سنگ زد و آب از آن سنگ براى آنان جارى شد .
شگفتآور است كه برخى از مفسّران به دلخواه خود ، دست به تفسير مطلبى مىزنند كه خداى تعالى در باب آن سكونت اختيار كرده است ؛ از جمله آنكه تعداد كسانى را كه خودشان را به سبب توبه كردن از پرستش گوساله كشتند برمىشمارند و تعداد آنها را هفتاد هزار نفر مىدانند ، چنانكه عدد كسانى را كه صاعقه آنها را فراگرفت ، هفتاد نفر شمردهاند . امّا « منّ » براى هر نفر به مقدار يك صاع ( سه كيلو ) بود ، و « سلوى » نيز وقتى از آسمان نازل مىشد داغ بود بهطورى كه بخار از آن متصاعد مىشد . اين مفسّران مطالبى از اين قبيل را بيان مىكنند كه نه نص قطعى دربارهء آن وارد شده است و نه نص ظنّى ، تا آن را به ذهن نزديك كند و يا از ذهن دور سازد . از پيامبر صلّى اللّه عليه و إله روايت شده كه فرمود : « خداوند دربارهء چيزهايى سكوت اختيار كرده است و سكوت او به سبب فراموشى نيست . پس در اين مورد خودتان را به زحمت نيندازيد ؛ زيرا اين كار رحمتى است از سوى خدا براى شما » .
در نهج البلاغه آمده است : « خداوند چيزهايى را بر شما واجب قرار داد . پس آنها را از دست ندهيد و حدودى را براى شما تعيين كرد كه نبايد از آن فراتر رويد و شما را از چيزهايى نهى كرده است ، آنها را انجام ندهيد و دربارهء چيزهايى نيز سكوت اختيار كرده و البتّه آنها را به سبب فراموشى رها نكرده است پس خود را دربارهء آنها به زحمت نيندازيد » .
وَ ما ظَلَمُونا وَ لكِنْ كانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ .
نفى ستمديدگى از خداى تعالى كاملا