إِنْ عِنْدَكُمْ مِنْ سُلْطانٍ بِهذا أَتَقُولُونَ عَلَى اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ ( 68 ) قُلْ إِنَّ الَّذِينَ يَفْتَرُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ لا يُفْلِحُونَ ( 69 ) مَتاعٌ فِي الدُّنْيا ثُمَّ إِلَيْنا مَرْجِعُهُمْ ثُمَّ نُذِيقُهُمُ الْعَذابَ الشَّدِيدَ بِما كانُوا يَكْفُرُونَ ( 70 )
/ 418
شرك از پندار تا وهم
رهنمودهايى از آيات :
پى آمد خوف از جبت و طاغوت شرك به خداست . در اين آيات خداى تعالى بندگانش را به حقيقت شرك كه چيزى جز گمان و وهم نيست آگاه مىكند .
در حالى كه اللَّه يكتاست و مالك همهء زمين و آسمانهاست . يعنى مالك همه معبودانى هم كه غير از اللَّه هستند .
نظامات و سازمانهاى زندگى كه زندگان را براى زيستن مدد مىرساند نيز از خداست . او كسى است كه شب تاريك را براى آراميدن قرار داد و روز روشن را براى كار و تلاش . اينها خود آياتى است براى كسانى كه گوشهاى شنوا دارند .
زمين با همه پهناورى خاضع فرمان خداست نه اين كه ابزار دست او باشد زيرا خدا بىنياز است از مساعد و معاون . هر كه چنين گويد سخن از جهل خويش گفته است .
آنان كه بر خدا دروغ مىبندند و شريكانى براى خدا مىپندارند و آنان را مىخوانند يا براى او فرزندانى قايل مىشوند رستگار نمىشوند و به سعادت نمىرسند .
درست است كه در اين دنيا اندكى متمتّع مىشوند ولى از آن پس جز عذاب آتش نخواهند چشيد ، زيرا كفر به خدا موجب عذاب است .