/ 345
آن كه به آخرت ايمان ندارد آيات خدا را در نمىيابد
رهنمودهايى از آيات :
هنگامى كه بشر در همان زمان حال زندگى مىكند و به آنچه هست دلخوش است ، محال است كه به آيندهء دور بنگرد و به ديدار پروردگار خويش اميد داشته باشد . چنين كسى از آيات پروردگار بزرگ هيچ در نمىيابد . مثلا چون آيات خدا بر او تلاوت مىشود از رسول مىخواهد كه قرآن را تغيير دهد و يا آيات ديگرى به جاى آياتى كه بر او نازل مىشود بياورد . چنان مىپندارد كه اين قرآن بر ساختهء پيامبر است يا حقيقت به ميل و خواهش او دگرگون مىگردد و نمىداند كه پيامبر خود از خداى مىترسد و اگر نافرمانى كند و رسالت او به مردم نرساند يا آنها را به مرحلهء اجرا در نياورد خود به درگاه خداوندى مقصر است و در روز قيامت به عذاب اليم گرفتار مىشود . از اينجا معلوم مىشود كه امر رسالت ساختهء پيامبر نيست حتى اگر خدا نخواهد او آيهاى از آياتى كه بر او نازل شده بر مردم نخواهد خواند و آنان را آگاه نخواهد ساخت . دليل بر اين امر اين است كه پيامبر سالها در ميان همان مردم زيسته بود و از رسالت خويش سخنى بر زبان نياورده بود . رسول اللَّه خود مىداند كه هر كس بدون امر پروردگار دعوى پيغمبرى كند مرتكب جرمى بزرگ شده است و كسانى كه مرتكب جرايم شوند ، روى رستگارى نمىبينند ، پس اگر رسول دعوى رسالت نمىكند بدان سبب است كه هنوز از سوى خداوند سبحان مأمور اين امر نشده است .