اكنون اين سؤال پيش مىآيد كه چرا تقليد احبار و راهبان در تعاليم دين آنها جايز نيست .
پاسخ اين است كه :
بسيارى از ايشان خائناناند و امين اموال مردم نيستند پس چگونه مىتوان آنان را اهل ايمان خواند . / 161 آنان اموال مردم را به باطل مىخورند و اعمال و رفتارشان در مسير مصلحت محرومان نيست بلكه بر عكس آنان را مىبينى كه مردم را از راه خدا منحرف مىسازند و طلا و نقره گرد مىآورند و در راه خدا انفاق نمىكنند .
آيا جزاى كسى كه زر و سيم را مىاندوزد چيست ؟ جزاى او عذابى است دردناك در روز قيامت . در آن روز آن زرها و سيمها را در آتش جهنم مىگدازند و بر پيشانى و پهلوهاى آنان مىنهند تا بسوزد . ملائكهء عذاب به آنان مىگويند اين است عاقبت آن اموال كه اندوخته بوديد . آرى ، بدينسان بلاى شما شد و حال آن كه شما اميد آن داشتيد كه مايه خوشبختى گردد .
شرح آيات :
توطئههايى عليه دين خدا
[ 32 ] احبار و راهبان و همهء علماى سوء كه دين را مركب شهوات و اميال نفسانى خود ساختهاند مىكوشند تا از افكار و سنتهاى ارتجاعى حمايت كنند ، و در برابر هر حركت پيشرو و هر آيين نوين مقاومت مىورزند . چون آيين محمدى ( ص ) آشكار شد اينان بر گرد آن كانون نور جمع شدند و به خيال باطل خود خواستند آن را فرو كشند و خاموش كنند مىپنداشتند كه نور خدا با دميدن در آن خاموش مىشود ، آرى :
يُرِيدُونَ أَنْ يُطْفِؤُا نُورَ اللَّهِ بِأَفْواهِهِمْ
مىخواهند نور خدا را به دهان خود خاموش كنند . » هنگامى كه خدا نور خود به هر سو بپراكند چه كسى را ياراى خاموش كردن آن است .