قبله
ابروى تو قبلهء نمازم باشد * ياد تو گرهگُشاى رازم باشد
از هر دو جهان برفِكنم روى نياز * گر گوشه چشمت به نيازم باشد
پريشان
تا تكيهگهت عصاى بُرهان باشد * تا ديدگهت كتاب عرفان باشد
در هجر جمال دوست تا آخر عُمر * قلب تو دگرگون و پريشان باشد
ديوان امام ( فارسى ) — صفحه 207
پدیدآورندگان: السيد الخميني
ص۲۰۷