پيروى نمايم .
وَ ما أَنَا مِنَ الْمُهْتَدِينَ
و از هدايت يافتگان نباشم . » يعنى هدايت يافتن رسول امرى ذاتى نيست . بلكه عامل آن خداوند است و چون رسول - نعوذ باللّه - از خط مستقيم منحرف شود ديگر از در زمرهء هدايت يافتگان نباشد .
محدودهء حركت مكتبى
[ 57 ] رسول از كفار متمايز است به اين كه او را از جانب پروردگارش رهنمودى است آشكار ، و لذا راه را نيك مىشناسد ، در حالى كه ديگران نه تنها راه را نمىشناسند بلكه راهى را كه رسول پيش پايشان مىگذارد انكار مىكنند و او را به دروغ نسبت مىدهند .
قُلْ إِنِّي عَلى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّي وَ كَذَّبْتُمْ بِهِ
بگو من از پروردگارم دليلى روشن دارم و شما آن دليل را دروغ مىخوانيد . » / 83 اما عقوبت ، از جانب خداست و شما براى آن شتاب مىورزيد و حال آن كه خداست كه حاكم مطلق است و مىداند كه چه كسى مستحق عقوبت است .
ما عِنْدِي ما تَسْتَعْجِلُونَ بِهِ إِنِ الْحُكْمُ إِلَّا لِلَّهِ يَقُصُّ الْحَقَّ وَ هُوَ خَيْرُ الْفاصِلِينَ
آنچه بدين شتاب مىطلبيد به دست من نيست ، حكم تنها حكم خداست . حقيقت را بيان مىكند و او بهترين داوران است . » خداوند داستانى حقيقى را بيان مىكند كه شايد معنايش چنين باشد :
خداوند سبحان حقّ كلّى و عمومى بر گونههاى حيات يا موضوعات خاص جدا از يكديگر تقسيم مىكند و خداوند ( بهترين جدا كننده است ) ، و شايد معنايش اين است كه خداوند بهترين است براى پياده كردن حق بر شخصى معيّن .
براى روشن شدن معنى اين آيه مىتوان مثالى آورد ، مثلا عدالت يك حقيقت است ولى بايد آن را در موضوعات مختلف تطبيق داد . مىگوييم عدالت ، عقوبت را اقتضا مىكند . عقوبت كسى كه به ديگرى ستم روا مىدارد . ولى چه