چيزهاست . پس چنين كسى چگونه مىتواند خدا را بنگرد كه منشأ هر قدرت و حكمت و رحمت و عظمت است . آرى ، بشر محدود متناهى ناتوان در عين محدوديت و ضعف خود هرگز او را نخواهد ديد .
[ 144 ] چون پايههاى استوار توحيد بر اساس ايمان به غيب قرار داشته باشد بناى فرهنگى اصيل و قوانينى سالم استوار و بلند خواهد بود . از اين رو پروردگار ما فرمانهاى خود را كه بيانگر فرهنگ و قانون است به موسى وحى مىكند :
قالَ يا مُوسى إِنِّي اصْطَفَيْتُكَ عَلَى النَّاسِ بِرِسالاتِي وَ بِكَلامِي فَخُذْ ما آتَيْتُكَ وَ كُنْ مِنَ الشَّاكِرِينَ
- گفت : اى موسى ! من تو را به پيامهايم و سخن گفتنم از ميان مردم برگزيدم پس آنچه را به تو دادهام فراگير و از سپاسگزاران باش . » خداوند رهبرى سالم اصولى را كه نشان دهندهء ولايت الهى در زمين است از خلال مكتب برگزيد ، و اين رهبرى را با كلام مستقيم خود دربارهء اين رهبرى ممتاز ساخت ، ولى به موسى امر كرد در برابر ، رسالتهايش را پاس دارد و بدان عمل كند و به آن گواهى دهد و بدان اطمينان يابد و خشنود گردد و دريابد كه آن نعمتى است سترگ كه هرگز نبايد در آن زياده روى كرد .
محتواى فرمانهاى خداى تعالى
[ 145 ] در رسالات و كتب خدا چه بود ؟
اولا : فرمانهايى بود در حد كمال در باب همهء شؤون حيات ، در فرهنگ و سياست و اقتصاد . . .
وَ كَتَبْنا لَهُ فِي الْأَلْواحِ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ مَوْعِظَةً وَ تَفْصِيلًا لِكُلِّ شَيْءٍ
- و براى او در آن الواح هر گونه اندرز و تفصيل هر چيز را نوشتيم . » ثانيا : مواعظى بود در باب تزكيهء نفوس مردم و برانگيختن عقول آنها و صيقل دادن / 441 فطرتشان .
ثالثا : قوانينى بود براى گذران زندگى سرچشمه گرفته از منبع عقل و