[ 40 ] إِنَّ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآياتِنا وَ اسْتَكْبَرُوا - كسانى كه آيات ما را تكذيب كرده‌اند و از آنها روى برتافته‌اند . » كسانى كه آيات خدا را تكذيب مىكنند و مىپندارند كه اين عمل به شخصيشان خدمت مىكند و احساس برترى جويى و عظمت طلبى ايشان را سيراب مىكند دو بار زيان مىبينند : يك بار به سبب تكذيب آيات خدا ، ابواب رحمت و آفاق علم و آستان گشادهء حيات را بر روى خود سدّ مىكنند . زيرا تكذيب به مثابهء زندانى است استوار كه جان والاى آدمى در ميان ديوارهاى ستبر و بلند آن محبوس مىماند . نخستين شرط اتصال به زندگى شناخت آن است . چون شناخت حاصل شد مسخر ساختن زندگى براى اهداف انسان كارى آسان خواهد بود . ولى كسى كه به مرحلهء شناخت نمىرسد و آيات حقيقى را دروغ مىشمرد يا حتّى نمىتواند اعتراف كند كه در آنجا واقعيتى هست و بر اوست خود را با آن هماهنگ سازد ، چگونه مىتواند به قلّه شامخ تسخير حيات برسد ؟ آرى ، چنين كسى نردبانهايى را كه مىتوانند او را به اوج اعتلا برسانند خود درهم مىشكند . اما زيان دوم اين است كه مكان خويش در بهشت از دست مىدهند و به درون آتش جهنم درخواهند افتاد .