/ 94 يعنى پهنهء آمرزش خداوندى گسترده است و با وجود اين مشركان را نمىآمرزد .
«
وَ مَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدِ افْتَرى إِثْماً عَظِيماً
- و هر كه به خدا شرك آورد ، دروغى ساخته و گناهى بزرگ مرتكب شده است . » با آنكه شرك دروغ بزرگى است ولى اعتقاد به شرك و آن را در حوزه عمل درآوردن گناه بزرگ است . از اين رو در قرآن نخست تعبير « افترى » را مىبينى كه از جنبهء روانى و فكرى آن حكايت دارد ، سپس به « اثم » بر مىخورى كه جنبهء عملى قضيه است .
اللَّه مقياس حق است
[ 49 ] يكى از صفات اينان اين است كه خود را از هر عيبى مبرا مىدانند و خود را مقياس حق و باطل قرار مىدهند ، در حالى كه درست اين است كه آدمى پروردگار خود را مقياس قرار دهد و خود را آن سان بسنجد و به خود چنان ارزشى دهد كه مطابق ارزشها و اوامر خداوندى باشد .
«
أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ يُزَكُّونَ أَنْفُسَهُمْ بَلِ اللَّهُ يُزَكِّي مَنْ يَشاءُ
- آيا آنان را نديدهاى كه خويشتن را پاك و بىعيب جلوه مىدهند . آرى خداست كه هر كس را كه خواهد از عيب پاك گرداند . » خداوند در تعيين ارزش اعمال انسانى ، عادل است از اين رو بهتر است كه آدمى خود از بيم خروج از جادهء عدالت در اين ارزيابى دخالت نكند و كار را به خدا واگذارد .
«
وَ لا يُظْلَمُونَ فَتِيلًا
- به هيچ كس حتى به قدر رشتهاى كه در شكاف هستهء خرماست ستم نشود . » [ 50 ] خود را از هر عيب مبرا دانستن دروغ بستن به خداست و ادعاء است كه او اين گروه را از هر گناهى پاك داشته و از هر زلّت و خطايى در امان .
اين خيانت پيشگان از ميان علماى دينى از اين دروغ و افتراء پرهيز