يعنى روز بزرگى شود كه مردم آن روز را از ياد نبرند و هر سال خاطرهء آن تازه كنند و براى نسلهاى بعد عبرتى باشد .
«
وَ آيَةً مِنْكَ وَ ارْزُقْنا وَ أَنْتَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ
- و نشانى از تو باشد و ما را روزى ده كه تو بهترين روزى دهندگان هستى . » اين آيتى است دال بر معجزات خدايى . ولى عيسى ( ع ) براى قوم خود طلب رزق دايم نمود .
[ 115 ] «
قالَ اللَّهُ إِنِّي مُنَزِّلُها عَلَيْكُمْ فَمَنْ يَكْفُرْ بَعْدُ مِنْكُمْ فَإِنِّي أُعَذِّبُهُ عَذاباً لا أُعَذِّبُهُ أَحَداً مِنَ الْعالَمِينَ
- خدا گفت : من آن مائده را براى شما مىفرستم ولى هر كه از شما از آن پس كافر شود ، چنان عذابش مىكنم كه هيچ يك از مردم جهان را آن چنان عذاب نكرده باشم . » زيرا تفاوت است ميان گروههايى كه پس از ايمان سرچشمه گرفته از شهود عينى به كفر آشكار كشيده شدند و كفرى كه پس از ايمان غيبى به وجود آمده كه گاهى سطحى است .
خداوند به بندگانش نعمت مىدهد تا بيازمايد كه تا چه پايه سپاسگزارند و تا چه حد نعمتهاى او را قدر مىدانند و از آن استفاده مىكنند . چون كفران نعمت كنند ، خداوند فقط آن نعمت از آنان سلب نمىكند ، بلكه ديگر نعمتها را هم سلب مىكند تا بگويند اى كاش خداوند هرگز اين نعمت را به ما نمىداد .
مثلا نفت در كشورهاى ما نعمت بزرگى است از سوى خدا و براى ملت ما رزقى عظيم . اگر شكر اين نعمت را با اداى حقوق محرومين و تقسيم عادلانهء ثروت در ميان مردم به جاى بياوريم اين نعمت هم چنان ادامه دارد و افزونتر هم مىشود .
اما اگر اين نعمت را كفران كنيم و بزرگان آن را به خود اختصاص دهند و مستضعفان را محروم سازند و توانگران سرگرم عيش و عشرت شوند ، خداوند نه تنها ثروت نفت را از ما مىگيرد ، بلكه برخى از ما را بر برخى ديگر مسلط مىكند تا در ميان ما كينه و حقد اشاعه يابد و يكديگر را بكشيم . تا روزى بيايد كه / 498 حتى از نفت و ثروتهاى نفتى هم بيزار شويم و بگوييم اى كاش كشور ما كشاورزى بود تا با