نه ، هدف اين نيست ، بلكه هدف كلىتر از اين است و آن بيان مسئوليت انسان است در زندگى ، شايد اين مسئوليت را كه در روز قيامت در محكمهء عدل الهى مورد بازخواست قرار مىگيرد ، دريابد .
شرح آيات :
رسولان در پيشگاه خداى رحمان
[ 109 ] در روز قيامت حقايق امور آشكار مىشود ، حقايقى موجود و ثابت كه با نفى كردن آنها يا با سكوت از آنها ، نفى نمىشوند و از ميان نمىروند .
حقايقى است كه اگر از آن سكوت كنيم نيروى رسوخ آنها بيشتر مىشود و در نتيجه ما را در ميان فرو مىگيرند و نابود مىكنند .
احساس به وجود حقيقت و اينكه روزى بالآخره آشكار مىشوند ، صاحب علم را وامىدارد كه براى علم خود شاهد صادقى باشد و از علم خويش آنچه را با مصالحش مخالف باشد كتمان نكند .
بارزترين و برترين علما رسولانند . آنهايى كه خداوند بار رسالت خويش بر دوش آنها نهاده است و علم و حكمتشان داده . اينان نيز از نتايج كارشان - با همه عظمتى كه دارند - بازخواست مىشوند .
«
يَوْمَ يَجْمَعُ اللَّهُ الرُّسُلَ فَيَقُولُ ما ذا أُجِبْتُمْ
- روزى كه خدا پيامبران را گرد آورد و بپرسد كه دعوت شما را چگونه پاسخ دادند . » خداوند رسولان را براى هدايت مردم و تبليغ دعوت خود بر آنها فرستاد اكنون از آنها مىپرسد / 494 نتيجهء اعمالشان چه بوده است ولى چون عمر رسولان در زندگى دنيوى كوتاه بوده ، علم به باطن مردم ندارند مگر آنچه خدا به آنان تعليم كرده باشد از اين رو اظهار بىخبرى مىكنند :
«
قالُوا لا عِلْمَ لَنا
- گويند ما را هيچ دانشى نيست . » يعنى علم ما به حقيقت حال مردم كافى نيست تا بتوانيم پاسخ حقيقى را بازگوييم .