/ 492
پيامبران در پيشگاه خداوند
رهنمودهايى از آيات :
بايد دانست كه محاكمات در روى زمين در اين دنيا به هر نحو كه باشد خواه به نفع صاحبان حق و خواه به نفع صاحبان باطل ، در جاى ديگرى محكمهء عدلى است كه هر حكم كه مىكند عادلانه است و از بىعدالتى نشانى نيست .
در آنجا خداوند فاسقان را راه نمىنمايد ، همهء مردم را گرد مىآورد و پيامبران نيز در ميان آنهايند . خداوند از پيامبران مىپرسد ، پاسخ مردم در برابر سخن شما چه بود . ( از اينجا معلوم مىشود كه كس را از آن محاكمه گريزى نيست حتى پيامبران را ) اينجا سخن از عيسى بن مريم است كه در پيشگاه خداوندى ايستاده و خدا از او مىپرسد كه آيا تو بودى كه مردم را گفتى كه مرا به جاى خدا بپرستيد ؟
البته خدا مىداند كه عيسى چنين سخنى نگفته است .
ولى قبل از اين كه از او چنين سؤالى كند نعمتهايى را كه به او و مادرش و مردم عنايت كرده است بيان مىكند . از اين كه او را به روح القدس يارى كرد و كتاب و حكمتش آموخت و بر دست او معجزاتى جارى كرد چون زنده ساختن مردگان و حفظ او از كيد بنى اسراييل . / 493 و نيز مردم را فرمان داده كه به او ايمان بياورند و موضع او را در ميان بنى اسراييل تقويت كرد بدين گونه براى آنها از آسمان مائده نازل نمود و اين مائده را بنى اسراييل از او خواسته بودند و از اين قبيل . . .
هدف از ذكر اين قصه در پايان سورهء مائده فقط بيان مسئوليت شاهد آگاهى نيست كه به هنگام اداى شهادت بايد خود را در پيشگاه الهى تصور كند ،