كسى را مىجوييم كه ما را از عذاب خدا خلاص كند . آيا بهتر نيست كه به خدا بازگرديم تا از آمرزش گستردهء او برخوردار شويم . در حالى كه مسيح در برابر خداوند هيچ كاره است . او نيز انسانى است مانند ما كه طعام مىخورد و صاحب سود و زيانى نيست . در واقع مقام الوهيت به مسيح دادن به تقليد اساطير كافران است . غلوّى مردود در دين است .
شرح آيات :
انگيزههاى شرك به خدا در نزد مسيحيان
[ 72 ] چرا مسيحيان از راه صحيح دين خود منحرف شدند و چرا گفتند كه مسيح خداست ؟ آيا آنها حقيقت ايمان به غيب را نمىدانستند ؟ و هنوز به سطح چنين ايمانى نرسيده بودند ، از اين رو مسيح را خدا شمردند ؟ يا آن كه مىخواستند هر چه بيشتر به دين تمسك جويند پس در ورطهء غلو افتادند و براى اين كه مرتبت و منزلت پيامبر خود بالا برند كارشان به شرك كشيد ؟ يا آن كه از افسانههاى ملل مشرك چون يونانيان متأثر شدند ؟ همان فرهنگ يونانى كه در اسكندريه لانه كرده بود و از آنجا به مسيحيت نفوذ كرد ؟ يا بدان سبب كه تصور عظمت خدا كردند و بشدّت خشم و برندگى احكامش انديشيدند ، تا براى خود راه فرارى بجويند مرتكب گناهى شدند و گفتند خدا بيش از يكى است هر گاه يكى از آنها بخواهد كسى را شكنجه و عذاب كند آن ديگر ما را مىرهاند ؟
همهء اينها به هر صورت كه باشد شرك است . زيرا شرك را انواعى است و راههاى انحرافى فرار راه است در حالى كه راه حق يكى بيش نيست .
در آيات بعد به همهء انگيزههاى تحريفى اشاراتى است و بر ما واجب است / 436 كه از همهء آنها دورى گزينيم تا بتوانيم هويت امت اسلامى خود را حفظ كنيم .
«
لَقَدْ كَفَرَ الَّذِينَ قالُوا إِنَّ اللَّهَ هُوَ الْمَسِيحُ ابْنُ مَرْيَمَ وَ قالَ الْمَسِيحُ يا بَنِي إِسْرائِيلَ اعْبُدُوا اللَّهَ رَبِّي وَ رَبَّكُمْ إِنَّهُ مَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدْ حَرَّمَ اللَّهُ عَلَيْهِ الْجَنَّةَ وَ مَأْواهُ النَّارُ وَ ما لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنْصارٍ
- به تحقيق آنان كه گفتند كه