نخواهد افروخت زيرا نيمى از جنگها بدون مجوز و انگيزه خواهد ماند .
در اين صورت چه چيز موجب مىشود كه ملتها از يكديگر بيمناك نشوند و در نتيجه پس از تهديد يك طرف ، دست به جدال و كشتار نگشايند ؟
پاسخ اين است كه خوف از خدا . خوف از خدا در برابر خوف از بشر پايدارى مىكند ، زيرا تو از مردم مىترسى / 355 و مىخواهى با آنان وارد جنگ شوى ولى از طرف ديگر از خدا هم مىترسى . همين ترس از خدا مانع آن مىشود كه تصميم خود را عملى سازى . از اين روست كه هابيل مىگويد :
«
إِنِّي أَخافُ اللَّهَ رَبَّ الْعالَمِينَ
- من از خدا كه پروردگار جهانيان است مىترسم . » زيرا خدا پروردگار مردم است ، دوستشان دارد و راضى نمىشود يكى بر ديگرى تجاوز ورزد .
سخن آخر آن كه : چنين موضعى كه هابيل اتخاذ كرده است دليل بر تسليم او در برابر ظلم نيست . اسلام بطور صريح و جدى ضرورت مقاومت در برابر ستمكاران را تأكيد مىكند ولى هنگامى كه ستمكار دست ستم گشايد يا عملى كند كه حتما منجر به ستم گردد .
هابيل هنوز يقين نكرده بود كه قابيل واقعا قصد قتل او را دارد . بلكه سخن او را مجرد تهديد مىانگاشت يا لا اقل احتمال قتل خود را مىداد . و قابيل ناگهان و بىخبر او را كشت .
[ 29 ] آن گاه هابيل كه نمىخواست مجرم شود ، حتى اگرچه اين امر به قربانى شدن او بينجامد گفت :
«
إِنِّي أُرِيدُ أَنْ تَبُوءَ بِإِثْمِي وَ إِثْمِكَ
- مىخواهم گناه مرا به گردن گيرى و هم گناه خود را . » زيرا قاتلى كه كسى را به ناحق بكشد ، در روز قيامت همهء گناه مقتول را به گردن او خواهند نهاد ، در حالى كه خدا همهء گناهان مقتول را خواهد آمرزيد .
«
فَتَكُونَ مِنْ أَصْحابِ النَّارِ وَ ذلِكَ جَزاءُ الظَّالِمِينَ
- تا از دوزخيان گردى