كه به هيچ يك از مردم جهان عنايت نكرده است . » / 346 اين نعمت فرمانروايى كه شما را داده است عبث نبوده بلكه به سبب متابعت شما از رسولان بوده ، رسولانى كه خدا از ميان شما برانگيخته است .
[ 21 ] پس از آنكه براى قوم خود نقش انبياء و مسئوليت امت را در برابر انبياء بيان داشت و بعد از اينكه به آنان بشارت داد كه پيروى از انبياء بنى اسراييل را ملوك روى زمين خواهد كرد ، فرمان داد كه به زمين مقدسه « يعنى فلسطين » داخل شوند . اين قوم به رهبرى موسى از مصر بيرون آمدند و از دريا گذشتند و به سوى سرزمين مقدس به راه افتادند . فرمان موسى يك فرمان حتمى شبيه فرمانهاى نظامى بود :
«
يا قَوْمِ ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتِي كَتَبَ اللَّهُ لَكُمْ وَ لا تَرْتَدُّوا عَلى أَدْبارِكُمْ فَتَنْقَلِبُوا خاسِرِينَ
- اى قوم من به زمين مقدسى كه خدا برايتان مقرر كرده است داخل شويد و باز پس مگرديد كه زيانديده بازمىگرديد . » خداوند در آن هنگام مقرر كرده بود كه بنى اسراييل به فلسطين داخل شوند زيرا آنان تنها امت مؤمن بودند و حكام فلسطين قومى جبار بودند كه در زمين فساد مىكردند . موسى هشدار داد كه بازگشتشان از اين راه سبب خسارت مىشود .
فرار از مسئوليت افيون تمدن
[ 22 ] اما بنى اسراييل با همه امكاناتى كه داشتند ، مردمى بزدل بودند و اين فرمان به جاى نياوردند . علاوه بر اين از روى خطا مىپنداشتند كه پيامبران بايد همهء وسايل پيشرفت مادى را بدون دخالت و كوشش افراد بشر از غيب مهيّا كنند . از اين رو بدون هيچ آزرمى گفتند :
«
قالُوا يا مُوسى إِنَّ فِيها قَوْماً جَبَّارِينَ
- اى موسى در آنجا مردمى جبارند . » بنى اسراييل كلمهء « موسى » را تكرار كردند تا مگر عطوفت او برانگيزند و نقش معنوى و غيبى او را در عبور از دريا و هلاكت فرعون ياد كنند . از اين رو حكام