شود ، بلكه با ارتكاب اعمال ناشايست به سلامت خود لطمه مىزند و نيز بدون اجراى دستورهاى دينى نمىتواند از نعمت عقل بهرهمند گردد ، بلكه عقل او در چنين صورتى در زير خاك اميال نفسانى مدفون مىماند و نيز به نعمت حريت دست نتواند يافت زيرا در غل و زنجير شرك و عبوديت بت و شيطان و طاغوت اسير گرديده است .
از اين رو خداوند بزرگترين نعمتهاى خود يعنى نعمت رسالت را به ياد ما مىآورد .
در سايهء اين نعمت ما را فرصتهايى به دست مىافتد كه بتوانيم از نعم حيات متمتع شويم . از اين رو خداوند بارها ما را فرمان مىدهد كه نعمتهاى او را به ياد آوريم .
«
وَ اذْكُرُوا نِعْمَةَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ
- نعمتى را كه خدا به شما داده است به ياد آوريد . » / 317 اما اين نعمت نيازمند چيزى است كه آن را به دست آورد و آن همان پيمانى است كه ما را در برابر خدا متعهد مىسازد كه به آن عمل كنيم . بدون تعهد به آن پيمان نمىتوانيم از نعمت رسالت برخوردار شويم .
«
وَ مِيثاقَهُ الَّذِي واثَقَكُمْ بِهِ إِذْ قُلْتُمْ سَمِعْنا وَ أَطَعْنا
- و پيمانى كه با شما بسته است بدان هنگام كه گفتيد شنيديم و فرمانبردارى كرديم . » بايد روز اين پيمان را به ياد داشته باشيم تا مبادا تصور كنيم كه نعمت رسالت و ديگر نعم زندگى براى ما تا ابد باقى خواهند ماند . نه ، اين نعمتها تا زمانى براى ما باقى مىمانند كه ما خود را ملزم به آن تعهد و پيمان شناسيم و اين التزام رعايت تقوى و پرهيزگارى است .
«
وَ اتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ
- و از خداى بترسيد كه به آنچه در دلها مىگذرد ، آگاه است . » پس هر نيتى كه براى نقض پيمان در دل گذرد خدا آن را مىداند و صاحب آن را به سختى مؤاخذه خواهد كرد .