سرانجامى كه از اين كار انتظار مىرود آن است كه يكى از آن دو ناديده گرفته شود كه موجب مىشود حقوق او آسيب ببيند .
«
فَتَذَرُوها كَالْمُعَلَّقَةِ وَ إِنْ تُصْلِحُوا وَ تَتَّقُوا فَإِنَّ اللَّهَ كانَ غَفُوراً رَحِيماً
- تا ديگرى را سرگشته رها كرده باشيد و اگر از در آشتى درآييد و پرهيزگارى كنيد ، خدا آمرزنده و مهربان است . » ازدواج با زن دوم حرام نيست ، حتى اگر فقط به منظور تمتعات نفسانى باشد يا شهوات جنسى . ولى شرطش اين است كه روابط شوى با همهء زنان خود به يك درجه صميمانه باشد و نيز به شرط پرهيزگارى / 210 و پايمال نكردن حقوق ديگران در زير فشارهاى عاطفى .
پس اگر كسى ارادهاش قوى باشد و در برابر فشار عواطف پايدارى تواند و تقوى و پروايش او را از پيوستن به يكى و واگذاشتن ديگرى منع نمايد باكى نيست ، حتى اگر گاهگاهى بدون تعمد و اصرار لغزشى در روابطش پديد آيد ، خدا آمرزنده و مهربان است .
جدايى
[ 130 ] اگر شوى زن خود را مهمل گذارد و به او نرسد . بر زن است كه خواستار طلاق شود و از فقر و بينوايى نترسد . زيرا طلاق خود يك راه علاج است ولى راه نخستين نيست ، آخرين راه است .
چه بسا وضعيتى است كه ديگر چارهاى براى اصلاح آن جز طلاق نيست .
زيرا اگر بخواهند به آن وضع دشوار ادامه دهند و صبر و شكيبايى پيشه كنند جز تلف شدن نيروها و فاسد ساختن ضمير و هدر شدن حقوق نتيجهاى ديگرى متصور نيست .
«
وَ إِنْ يَتَفَرَّقا يُغْنِ اللَّهُ كُلًّا مِنْ سَعَتِهِ وَ كانَ اللَّهُ واسِعاً حَكِيماً
- اگر آن دو از يكديگر جدا شوند ، خدا هر دو را به كمال فضل خويش بىنياز سازد كه خدا گشايش دهنده و حكيم است . » درست است كه خدا هيچ كس را بدون بذل كوشش در طلب روزى ،