مراقب پيمان خويش باشد » .
گاه قرآن در نصهاى خود روى سخن با رسول اللَّه ( ص ) دارد ، ولى تنها او منظور نظر نيست ، بلكه با او هر شخص ديگرى كه پس از وى مىآيد طرف خطاب است . در حديثى مأثور از امام صادق عليه السلام آمده است كه قرآن بر لغت و مفهوم « مقصودم تويى ، ولى اى همسايه تو نيز گوش فرا دار » نازل شده است ، يعنى طرف خطاب پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله و سلم است ولى من و تو و همهء پيروان او را شامل مىشود .
هنگامى كه قرآن مىگويد :
« فَاعْلَمْ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ وَ اسْتَغْفِرْ لِذَنْبِكَ »
( 19 / 47 ) - پس بدان كه معبودى جز خداى يگانه نيست و از گناهت آمرزش خواه .
لازم است به استغفار و طلب آمرزش بپردازم ، چه خدا مرا شخصا طرف خطاب قرار داده است .
و هنگامى كه خدا مىگويد :
«
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا
- اى كسانى كه ايمان آوردهايد . » واجب است كه آمادهء اجراى فرمان او باشم و بگويم : لبيك - اللهم - لبيك ؛ ما ذا تأمرنى - به چشم ، خدايا ، به چشم ، به من چه فرمان مىدهى .
و در آنجا كه مىگويد :
« يا أَيُّهَا النَّاسُ »
- اى مردمان ! مىگويم : بلى ، چه بايد بكنم ؟ و به همين گونه در ساير موارد .
اولياى عارف و داناى خدا قرآن را بدين گونه مىخواندند : هنگام تلاوت يك آيه ، پوستهاى بدنشان به لرزه درمىآمد و دلهاشان مضطرب و پريشان مىشد ، و گاه بر اثر شدت كارگر شدن آيه در وجودشان گرفتار بيهوشى مىشدند .
/ 59 امام صادق عليه السلام آيهاى را در نماز تلاوت و آن را چندبار تكرار كرد .
سپس بانگى برآورد و بيهوش بر زمين افتاد . و چون به هوش آمد و دربارهء حادثه از او پرسش كردند ، گفت : « چندينبار آن را تكرار كردم و سرانجام چنان به نظرم رسيد