سپس از امانت رسول به عنوان رسول ، و امانت هر پيشواى رسالتى با سابقه در فداكارى براى آنچه مربوط به وظيفهء رسول مىشود و سخت از طبيعت امت دور است ، سخن مىرود . سپس به بيان درجهء رسول و اكرام خداوند متعال به انسانيت با مبعوث كردن وى به فرستادگى در رسالت بحث مىشود .
[ شرح آيات ]
[ 159 ] از بارزترين صفات پيشوا سعهء صدر و توانايى براى تحمل مردم با همهء بد خلقى و تناقض و نادانى و انحرافى است كه دارند ؛ و سعهء صدر به نوبهء خود هنگامى فراهم مىشود كه هدفى داشته باشد ، و در قلب خود رسالت بزرگى را حمل كند كه به خاطر آن همهء دشواريهايى كه از سوى مردم با آنها رو به رو است سهل شود ، و به همين سبب قرآن ميان نرمى رسول و رحمت خداى تجسم يافتهء در رسالت او ارتباطى برقرار مىكند .
«
فَبِما رَحْمَةٍ مِنَ اللَّهِ لِنْتَ لَهُمْ وَ لَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ
- به رحمت خدا تو بر ايشان نرمى نمودى ، و اگر درشت و سخت دل بودى ، هرآينه از گرد تو پراكنده مىشدند . » مخصوصا در اجتماع جزيرة العرب - همچون در هر اجتماع خشن ابتدايى - كه به اندازهء كافى با سختى و خشونت پرورده شده بود ، نرمى بيشترى مورد نياز تا مشكلات آن بتواند به نيكوترين صورت حلّ و فصل شود .
در صورتى كه در اجتماعات متمدن كه مردم آن به نرمى و ملايمت خوگر شدهاند ، گاه اتفاق مىافتد كه نرمى سودى ندارد ، همچون قوم موسى ( ع ) كه پيامبرشان با آنان سخت بود ، از آن روى كه احساس به كرامت و بزرگى را از دست داده بودند ، و پيشوا مىبايستى نرمى و مدارا را تمرين كند و نفس خود را بر آن بار آورد ، تا ناگهان كلمهء گزندهاى از دهان او بيرون نيايد و قوم او را به شرى برنيانگيزد و نرمى به معنى صفاتى است كه پس از اين مىآيد :
«
فَاعْفُ عَنْهُمْ وَ اسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَ شاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ
- پس از ايشان در گذر و براى آنان آمرزش خواه و در كار با ايشان مشورت كن . » / 690 در مردم صفات بد و كارهاى ناشايسته وجود دارد ، و بر پيشوا است كه آنها