در ميدان گستردهء گزينش
[ 35 ] و اكنون به قصهاى از اين گزينش گوش فرامىداريم ، و داستان از درون يك قلب پاك و نيت صادق و ايمان بازگردندهء به خدا آغاز مىشود :
«
إِذْ قالَتِ امْرَأَتُ عِمْرانَ رَبِّ إِنِّي نَذَرْتُ لَكَ ما فِي بَطْنِي مُحَرَّراً فَتَقَبَّلْ مِنِّي إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ
- در آن هنگام كه زن عمران گفت :
پروردگارا ، من آنچه را كه در شكم دارم ، خالص و آزاد از هر قيد نذر تو كردهام ، پس آن را از من بپذير كه تو شنوا و دانايى . » او زنى همچون زنان ديگر بود ، به جنينى باردار شد ، و به تفكر دربارهء سرنوشت جنين تازه پرداخت . در اين انديشه نبود كه او مردى توانگر يا پادشاهى بزرگ شود ، يا دانشمندى يا پزشكى يا مهندسى يا چيزى شبيه اينها . و در بند روزهاى آيندهء خود در كنار او نبود كه در دشواريهاى زندگى يار و غمخوار او باشد كه مقاومت وى در برابر سختيها ضعيف مىشود . همسر عمران هرگز به اين آرزوهاى مادّى فكر نمىكرد ، بلكه در انديشهء رسالت انسان در زندگى بود كه عبارت از پرستش خدا و عمل كردن در راه او است . پس نذر كرد كه پسرش را براى اين هدف آماده سازد و او را از هر رابطهء اجتماعى ديگر آزاد كند ، تا به آسودگى در راه خدا گام بردارد و سپس از خدا به تضرع درخواست كرد كه نذر او را بپذيرد .
[ 36 ] آرزوى زن عمران در همهء دوران باردارى همين بود ، و چون بار خود بر زمين نهاد و او را دختر يافت / 552 و آرزوى خود بر باد رفته ديد ، از خود بى خود شد ، چه ، گمان مىكرد كه دختر نمىتواند از همه چيز فارغ شود و به خدمت جهادى در راه خدا بپردازد :
«
فَلَمَّا وَضَعَتْها قالَتْ رَبِّ إِنِّي وَضَعْتُها أُنْثى وَ اللَّهُ أَعْلَمُ بِما وَضَعَتْ
- پس چون آن را بر زمين گذاشت گفت : پروردگارا ، آنچه بر زمين نهادهام دختر است . و خدا داناتر بود به اين كه چه چيز بر زمين نهاده است . » او دخترى چون دختران ديگر نبود . او صديقهاى بود كه در زهدان زن عمران