مَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا
- آراسته شد براى مردم دوستى شهوات از زنان و فرزندان و سيم و زر روى هم انباشته و اسبان نشاندار زيبا و چارپايان و كشتخوانها : اين است كالاى زندگى دنيا . » چيزى كه هست آنكه مىبايد اين شهوات عاجل در حدود معين خود بماند ، و اين كار با تفكر در اين كه آيندهء عاليترى نيز وجود دارد كه آدمى لازم است زندگى خود را با آن موازنه و تعديل كند . اين چشمداشت متوجه چيزى است كه در نزد خدا است ؛ پس چه چيز در نزد خدا است ؟
«
وَ اللَّهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الْمَآبِ
- و جاى بازگشت نيكو نزد خدا است . » يعنى مستقبلى تأمين شده و خوب .
[ 15 ] «
قُلْ أَ أُنَبِّئُكُمْ بِخَيْرٍ مِنْ ذلِكُمْ لِلَّذِينَ اتَّقَوْا عِنْدَ رَبِّهِمْ
- بگو :
آيا شما را بياگاهانم به نيكوتر از اينها براى كسانى كه پرهيزگارى كردند در نزد پروردگارشان ؟ » و همراه با شهوات تا آنجا كه در قوه داشتند پيش نرفتند ، بلكه شهوات را بر حسب چشمداشتهاى عقول خود توجيه كردند ، و بر حسب ارزشهايى كه دينشان براى آنها در نزد خدا قايل مىشد .
«
جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ
- باغهايى كه نهرهاى آب از زير ( درختان ) آنها روان است ، » و اين در انسان احساس طلب ضروريات زندگى او را سيراب مىكند .
«
خالِدِينَ فِيها
- جاودانه در آن مىمانند ، » كه اين چشمداشت جاودانگى را براى ايشان تأمين مىكند ، «
وَ أَزْواجٌ مُطَهَّرَةٌ
- و همسران پاكيزه ، » كه مؤمن با آن شهوت جنسى خود را در دنيا تعديل مىكند ، «
وَ رِضْوانٌ مِنَ اللَّهِ
- و رضوان و خشنودى خدا ، » كه با آن حب مورد تمجيد بودن در دنيا اشباع مىشود .
/ 525 بدين گونه مىبينيد كه چگونه آن كس كه با پرهيزگارى از افراط در