فَلَمَّا فَصَلَ طالُوتُ بِالْجُنُودِ قالَ إِنَّ اللَّهَ مُبْتَلِيكُمْ بِنَهَرٍ فَمَنْ شَرِبَ مِنْهُ فَلَيْسَ مِنِّي وَ مَنْ لَمْ يَطْعَمْهُ فَإِنَّهُ مِنِّي إِلاَّ مَنِ اغْتَرَفَ غُرْفَةً بِيَدِهِ فَشَرِبُوا مِنْهُ إِلاَّ قَلِيلاً مِنْهُمْ فَلَمَّا جاوَزَهُ هُوَ وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ قالُوا لا طاقَةَ لَنَا الْيَوْمَ بِجالُوتَ وَ جُنُودِهِ قالَ الَّذِينَ يَظُنُّونَ أَنَّهُمْ مُلاقُوا اللَّهِ كَمْ مِنْ فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللَّهِ وَ اللَّهُ مَعَ الصَّابِرِينَ ( 249 )
معناى واژهها
243 [ يقرض ] : قرض به معنى بريدن جزئى از مال و دادن آن به كسى بدون بخشيدن است كه بايد عين يا مثل آن را پس بدهد . و اصل قرض ، بريدن با دندانهاى نيش است .
[ يضاعفه ] : تضعيف و مضاعفة به معنى افزودن بر اصل چيزى است تا دو برابر يا بيشتر شود .
[ يقبض ] : قبض به معنى تنگ گرفتن و ضد بسط است و كف دست بر روى چيزى نهادن . و قبض روح به معنى مردن است .
244 [ الملأ ] : به معنى گروهى از اشراف مردم است . و اصل آن اجتماع در چيزى است كه احتمال افزايش ندارد . و اشراف را از آن روى ملأ مىخوانند كه مزيدى بر شرف ايشان نيست ، يا اين كه هيبت آنان سينهها را پر كرده است .