على ( ع ) گفته است : « هيهات ، هيهات ، كه بهشت خدا با فريب بهرهء كسى شود » .
انفاق راه فداكارى است
[ 215 ] و همچون در جنگ ، در حالت صلح نيز فتنه و بلا به صورت ضرورت انفاق مال تجسم پيدا مىكند . و انفاق آمادگى نفسانى خارجى براى جنگ است ، و در اين جا قرآن به جانب نفسى انفاق اشاره مىكند ، چه واجب است كه اين انفاق خالص و محض براى خدا بوده باشد ، تا انفاق كننده را بر بخشيدن مال و فداكارى تربيت كند ، چه فداكارى ، همچون هر صفت نفسى ديگر نيازمند تمرين است تا اندك اندك رشد كند ، و از مال اندك آغاز مىشود ، و سپس مال فراوان است ، و آن گاه جنگ و كشتار و استوارى در آن ، و به همين سبب قرآن در اين جا جهت انفاق را تعريف مىكند و پيوستگى شديد آن را به فداكارى نفس آشكار مىسازد ، و كمتر ديده مىشود كه قرآن از فداكارى با نفس و جان سخن نگويد بىآنكه پيوستهء به فداكارى مالى بوده باشد .
«
يَسْئَلُونَكَ ما ذا يُنْفِقُونَ قُلْ ما أَنْفَقْتُمْ مِنْ خَيْرٍ فَلِلْوالِدَيْنِ
- از تو مىپرسند كه : چه چيز انفاق كنند ؟ بگو هر چيز خوبى كه انفاق مىكنيد ، بايد به پدر و مادر دهيد . » پس هر چيز خوب را مىشود انفاق كرد ، ولى بر ما لازم است كه منظور از آن را معين كنيم ، و آن خواستن رضاى خدا است / 375 كه دور از هدفهاى مادى و ريا باشد ، بلكه براى پدر و مادر است .
«
وَ الْأَقْرَبِينَ وَ الْيَتامى وَ الْمَساكِينِ وَ ابْنِ السَّبِيلِ وَ ما تَفْعَلُوا مِنْ خَيْرٍ فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلِيمٌ
- و خويشاوندان و يتيمان و درويشان و در راه ماندگان ؛ و هر كار نيكى كه بكنيد خدا از آن آگاه است . » [ 216 ] امت مسلمان به استقامت بر حق و فداكارى على رغم دشواريهاى آن ممتاز است ، چنان كه نبرد كردن در اسلام واجب است در صورتى كه شخص از