آمد ، » بىآنكه بهايى براى آن پرداخته باشيد ، و بدون آنكه از آن بهشتيانى باشيد كه از آزمونهاى دشوار گذشته و رو سفيد از آنها بيرون آمدهاند ، در صورتى كه :
«
وَ لَمَّا يَأْتِكُمْ
- به شما نرسيده است . » يعنى بدون آنكه مواجه شده باشيد با چيزهايى :
«
مَثَلُ الَّذِينَ خَلَوْا مِنْ قَبْلِكُمْ مَسَّتْهُمُ الْبَأْساءُ وَ الضَّرَّاءُ
- بر گونهء كسانى كه پيش از شما بودند و گرفتار سختى و ناخوشى شدند . » بأساء دشواريهايى است كه منشأ آن دشمن است ، و ضراء دشواريهاى مادى همچون فقر و بيمارى است . « 17 » / 374 «
وَ زُلْزِلُوا حَتَّى يَقُولَ الرَّسُولُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ مَتى نَصْرُ اللَّهِ
- و چندان متزلزل شدند كه پيغمبر و كسانى كه با او ايمان آورده بودند گفتند : پس يارى خدا چه وقت خواهد رسيد ؟ » از شدت دشواريها و زيانها ، خواستار شتاب پيدا كردن يارى خدا بودند ، و در آن هنگام كه كار سخت مىشود ، واجب است كه اميد به رسيدن فرج داشته باشيد .
«
أَلا إِنَّ نَصْرَ اللَّهِ قَرِيبٌ
- آگاه باشيد كه يارى خدا نزديك است ، » اين آيه بدان معنى است كه كسانى كه خواب بهشت رايگان و بدون پرداخت بهايى بر آن مىبينند ، بدانند كه خوابى باطل است و خود را در آتش خواهند يافت .
بهشت مرغدانى يا جايگاه دامدارى نيست ، بلكه جايگاه سخت كوشان و قهرمانان است ، و پيمانهاى تخلف ورزيدن و دور شدن از سختى و خشونت رسالت مسئول اين نگرش غير مسئولانه به بهشت است ، و براى اين گونه مردم است كه امام
هامش
( 17 ) - مجمع البيان ، ج 1 ، ص 309 .