كلى قرار داده شود كه بنا بر آن خسارت در برابر دستاوردهاى بزرگى كه چشم به راه امت در آينده است ، بسيار كوچك جلوهگر مىشود . سپس مگر نه آن است كه آدمى را خدا از نيستى آفريد ، و سپس او را به صورت چيزى قابل ذكر درآورد ؛ مگر نه اين است كه اين آدمى ، دير يا زود ، به خدا بازمىگردد ؟ پس جزع و فزع كردن بر مصيبتهايى كه ناگزير بايد به صورتى يا به صورت ديگر به او برسد ، براى چيست ؟
[ 157 ] پاداش شكيبايان چيست ؟
صلوات و بركاتى از پروردگارشان است ؛ خدا به ايشان نزديك است و آنان را دوست مىدارد و بركات خود را به ايشان مىفرستد و آنان را مشمول آمرزش خود قرار مىدهد و از دشواريهاى آيندهء ايشان مىكاهد .
/ 289 نخستين پاداشى كه شخص بردبار از پروردگار خود دريافت مىكند ، تأييد اين شكيبايى در نزد پروردگار او و كاسته شدن مصيبت حاصل از اين صبر براى او و تقويت معنويات وى و سپس عوضى است كه از جانب خدا در برابر خسارت به او مىرسد و فضل بيشترى كه نصيب او مىشود :
«
أُولئِكَ عَلَيْهِمْ صَلَواتٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَ رَحْمَةٌ وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ
- درود و بركات و رحمت پروردگار به ايشان مىرسد و اينان راهيافتگانند . » اما كسانى كه بر مصيبت شكيبايى نشان نمىدهند ، راهى به حق پيدا نمىكنند ، چرا كه خودخواهى ايشان سبب پوشيده ماندن حقايق بر آنان است ، و جز به جوانب آسان رسالت خدا به چيز ديگرى نگاه نمىكنند ، و در نتيجه از اين رسالت بىبهره مىمانند ، و خدا دينى را برنمىانگيزد كه بدين گونه همهاش راحتى و خواب و مصلحتهاى شخصى بوده باشد ! ! اين مهمترين نقص امت اسلامى امروز است ، كه به رسالت خدا كفر مىورزد ، و روزه و نماز را كنار گذاشته ، و از شهادت در راه خدا بيمناك است ، و به زيور صبر آراسته نيست ، و لذا عقب افتاده و خوار بر جاى مانده ، و بدبختيها و مصيبتها پياپى بر سرش فرومىريزد ، و اگر خواستار رستگارى باشيم ، مىبايستى با احتياط و نيرومندى به اين تعاليم بازگرديم .