آن زمين خشك به صورت مزرعهاى بارور درمىآيد ، پس اگر تلاش و انتظار او نبود ، آيا اين امكان وجود داشت كه به نتيجهاى برسد ؟ هرگز ! همچنين امت بايد كه صبر كند ، و براى آيندهء دور به تلاش و كوشش خود ادامه دهد ، / 287 و در آنچه پس از اين خواهد آمد ، قرآن مثلهايى از صبر براى ما مىزند .
اگر بخواهى نميرى
[ 154 ] آغاز صبر خرسندى جانى براى فداكاريها است ، و قرآن فداكاران در راه خدا را در قلهء مجد و افتخار اجتماعى قرار مىدهد تا از اين راه ديگران را به راهپيمايى در راه آنان تشويق كند .
«
وَ لا تَقُولُوا لِمَنْ يُقْتَلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْواتٌ بَلْ أَحْياءٌ وَ لكِنْ لا تَشْعُرُونَ
- كشته شدگان در راه خدا را مردگان نخوانيد بل زندگانى هستند كه شما نمىفهميد . » زنده هستند زيرا كشته شدن آنها را از حياتى به حيات ديگر منتقل كرده است ، از حيات جسمانى به حيات روحانى و از حيات ظاهرى به حيات حقيقى ، و شهادت نيست مگر درى كه از آن به بهشت خدايى وارد مىشوند و زندگان هستند زيرا كه فرصت زندگى را براى هزاران نفر فراهم آوردهاند .
بزرگ منشى و بزرگوارى زندگى است ، و آزادى زندگى است ، و زيستن با خوشبختى زندگى است ، و آن كس كه در راه اين اصول و مبادى دينى بميرد ، در اين مبادى زنده است . درختى را كه از خاك بيرون آوردهاند تا هر شاخهء آن پايهء درختى تازه شود ، نمرده است و هرگز نخواهد مرد ، و دانهاى كه زير خاك دفن شده است تا روزى به يك خوشه تبديل شود ، نمرده است و هرگز نخواهد مرد .
شهيدى كه زندگى خود را وقف اصول رسالتى خود ساخته ، و سپس براى زنده ماندن اين مبادى جان خود را از كف داده ، نمرده است . و امتى كه شهيدان خود را گرامى و ياد آنان را زنده نگاه مىدارد ، امتى زنده است و هرگز نخواهد مرد .
[ 155 ] آنكه شهيد از دنيا مىرود ، زنده است و در نزد خدا روزى خود را