تا از شما ياد كنم ، و از من سپاسگزارى كنيد و ناسپاسى و كفران نعمت مكنيد . »
از چه چيز مدد بگيريم ؟
[ 153 ] «
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اسْتَعِينُوا بِالصَّبْرِ وَ الصَّلاةِ إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرِينَ
- اى كسانى كه ايمان آوردهايد ، از شكيبايى و نماز مدد گيريد كه خدا با بردباران است . » انديشهء مدنيت يا رسالت هستهء پيدايش امت است ، و مسئوليت امت در برابر اين انديشه ، به ياد بودن و شكرگزارى است ، ولى امت به گروهى از صفات ضرورى نيازمند است كه برجستهترين آنها مدد گرفتن از صبر و صلاة يعنى شكيبايى و نماز است ، و اين همان شكيبايى است كه خدا ، و در آن هنگام كه بنى اسراييل را در هنگام انجام دادن واجباتى دشوار به داشتن آن فرمان داد .
نماز ( صلاة ) گسستن از زندگى و توجه كردن و پيوستن به خدا است ، بدان سان كه آدمى در دنيا به هيچ چيز ، جز به خدا و عمل صالح ، متكى و متكل نباشد ؛ و هر امتى كه خواستار پيشرفت است ، مىبايستى نيروى لازم براى اين كار را از خدا و ايمان به او و عمل كردن به دستورهاى او و بهرهمند شدن از نعمتهاى او بر انسان به دست آورد ، و اگر چنين بريدنى از جز خدا نباشد ، امت تعليمات رسالت خود و نيروهاى ذاتى آن را از دست داده و بر نيروهاى خارجى و بيگانه تكيه كرده و از اين سرنوشت شوم فناى خود را فراهم آورده است ، و صبر و بردبارى چشم داشتن به آينده است و چشم پوشيدن از بعضى از نعمتها در زمان حاضر به خاطر دست يافتن به نعمتهاى برتر از آن در آينده ، و بنا بر اين بدون ديدن آينده و چشم به تحقق يافتن آن داشتن و در راه اين تحقق كوشيدن ، امت پيشرفت نخواهد كرد ، چه پيشرفت نيازمند ( بهرهگيرى ) از بعضى از نيروها و كارمايهها در ( بازار زمان ) است تا بهره در آينده به دست آيد .
كشاورز دانههاى روزى خود را در زير خاك پنهان مىكند ، و سخت در روياندن و مراقبت كردن از كشتهها تلاش مىكند ، و چشم به آيندهاى دارد كه در