ولايت الهى
رهروان راه كمال از نقطهاى كه رهسپار مىشوند تا نقطهاى كه آرامش مىيابند در عرض راه مشاهدات زيادى دارند كه از ديده و دل خاكنشينان جهان ماده پنهان مىباشد و پرداختن به بحث آنها از حوصلهء اين مقاله بيرون است . چيزى كه تذكر دادن آن در اين مقام اهميت دارد ، مسئلهء ولايت الهى است . اين رهروان هنگامى كه وارد مرحلهء توحيد شده ، پاى روى بساط قرب نهادند ، هرچه تا امروز داشتند و از آن خود مىديدند و در آن دعوت استقلال مىنمودند يكسره از دست داده و از آن حق ديده ، دعوى دروغين خود را پس مىگيرند . آن وقت است كه بزرگترين راحتى را درمىيابند و از مطلق رنج و تعب آزاد مىشوند و از هر ترس و اندوه رهايى مىيابند ؛ زيرا چيزى را مالك نيستند تا از رسيدن آسيبى بترسند يا از آسيبى كه رسيده باشد اندوهگين گردند . « إِنَّ الَّذِينَ قالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلائِكَةُ أَلَّا تَخافُوا وَ لا تَحْزَنُوا وَ أَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِي كُنْتُمْ تُوعَدُونَ * نَحْنُ أَوْلِياؤُكُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ فِي الْآخِرَةِ » . « 1 » « أَلا إِنَّ أَوْلِياءَ اللَّهِ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ » . « 2 » آن وقت است كه تلخ و شيرين و زشت و زيبا و فراز و نشيب جهان در نزد ايشان يكسان مىشود و زندگى ديگرى يافته جهان و آنچه را كه در آن است با چشم ديگر