« وَ أُوحِيَ إِلَيَّ هذَا الْقُرْآنُ لِأُنْذِرَكُمْ بِهِ وَ مَنْ بَلَغَ »
« 1 »
و وحى شده به من اين قرآن براى اينكه شما را و هر كه را برسد با آن بترسانم و با پيمودن اين راه عادى امر دعوت و هدايت انجام گيرد .
و بديهى است كه طبعاً و در نتيجه مشتى از مردم به واسطهء كندى فهم يا غفلت از دعوت يا دورى مكان يا عواملى از اين قبيل از دريافت معارف و حكم دينى مثلًا محروم مىمانند و در نتيجه از مسئوليت سختى كه در ردّ دعوت است و از اجر و ثوابى كه در قبول دعوت است به كنار مىباشند و حسابشان حساب ديگرى است ، چنان كه مىفرمايد :
« إِلَّا الْمُسْتَضْعَفِينَ مِنَ الرِّجالِ وَ النِّساءِ وَ الْوِلْدانِ لا يَسْتَطِيعُونَ حِيلَةً وَ لا يَهْتَدُونَ سَبِيلًا »
« 2 »
مگر مردان و زنان و بچگانى كه حيلهاى نمىيابند و به راهى هدايت نمىپذيرند .
و نيز مىفرمايد :
« وَ آخَرُونَ مُرْجَوْنَ لِأَمْرِ اللَّهِ إِمَّا يُعَذِّبُهُمْ وَ إِمَّا يَتُوبُ عَلَيْهِمْ »
« 3 »
؛
و ديگرانى هستند كه براى رسيدن امر خدا به تأخير مىافتند كه عذابشان بنمايد يا توبهشان پذيرد .
آنگاه رسيدن دعوت رسول به كسانى كه غايب هستند به وسيلهء پيغام يا كتابت و نظاير آنها هدايت و اتمام حجت است و از ناحيهء رسول انجام مأموريت و وظيفهء رسالت مىباشد و محروميت دستهء ديگر از دريافت معارف و احكام دينى استضعاف است كه به نص قرآن كريم صاحبان آن معذور مىباشند و خداوند با آنها معاملهء خاصى دارد .
هامش
( 1 ) . انعام ، آيهء 19
( 2 ) . نساء ، آيهء 98
( 3 ) . توبه ، آيهء 109