آخرت ترجيح دادند « 1 » .
از همهء اينها مىفهميم كه انصار - جز چند نفر معدود از آنها - در اين قضيه شركت نداشتند و فقط قريش اين كار را كردند . گاهى جوان بودن على عليه السلام را دستآويز قرار مىدادند ، و گاهى مىگفتند خلافت و نبوت در يك جا جمع نمىشود ، ولى حقيقت مطلب همان بود كه عمر گفت : قريش نمىتواند على را در آن مقام ببيند و بس « 2 » .
و گاهى در مقابل نص « غدير » اجتهاد مىنمودند و مىگفتند : صلاح در همين بود ، چنانكه عمر صريحاً آن را بيان كرده است « 3 » .
و البته قضيه به اين آسانى هم تمام نشد ، بلكه جنازهء پيغمبر دفن نگرديد و سه روز در خانه ماند « 4 » .
بعضى گفتند كه وفات حضرت روز دوشنبه و دفنش شب چهارشنبه واقع شده است ، حضرت شبانه دفن شد و مردم نفهميدند ، تا اينكه صداى بيل را شنيدند « 5 » .
و حباب بن المنذر انصارى را لگدمال و دهنش را پر از خاك نمودند ، و با سعد و پسرش قيس سخن به طول انجاميد ، و شعرا از طرف قريش و انصار ، اشعارى گفتند و همديگر را هجو كردند ، زيرا انصار از كردهء خود پشيمان بودند ، و در مجالس خود نام على عليه السلام را مىبردند ، و احتمال سقوط دولت ابوبكر روز به روز جدىتر مىشد « 6 » .
ولى به هر نحوى بود ، مهاجرين خلافت را از اهل بيت گرفتند . و خصوصيات محيط نيز با آنها موافقت كرد ، يعنى مرتدين يمامه ، يمن و بحرين ، اوضاع جامعه اسلامى را به قدرى وخيم نمودند كه شيعه و بالاخص على عليه السلام ، از اختلاف داخلى ترسيدند ، زيرا ممكن بود كه در اين شرايط دشمنان اسلام از فرصت استفاده كرده و به مدينه ريخته و كار اسلام را يكسره كنند .
هامش
( 1 ) . تاريخ يعقوبى ، ج 2 ، ص 140
( 2 ) . يعقوبى ، ج 2 ، ص 137
( 3 ) . كامل ابن اثير ، ج 3 ، ص 24
( 4 ) . البداية ، ج 5 ، ص 271 ؛ ابن ابىالحديد ، ج 2 ، ص 191 ، 192 ؛ تاريخ طبرى ، ج 2 ، ص 450
( 5 ) . تاريخ طبرى ، ج 2 ، ص 452 و 455
( 6 ) . ابن ابىالحديد ، ج 2 ، ص 2 و 20 ؛ الغدير ، ج 7