سفسطه ملحق مىسازد ، و در نتيجه ، تفكر فلسفى به كلى از ميان رفته و اثر واقعى خود را از دست مىدهد ( تفصيل اين مطلب را در جاى ديگر بايد گفتوگو كرد ) .
* * * خلاصه : اين همه اشكالات متراكم ، راه واقعبينى و تفكر فلسفى را بسته و اين جادهء هموار را ، تبديل به يك سنگلاخ نموده كه نوع عابرين آن ، در همان قدم اول و دوم از راه باز مىمانند !
پايه و اساس تفكر فلسفى ( فلسفهء الهى ) روى منطقى است كه انسان با نهاد خدادادى خود ، صحت آن را درك نموده و افكار خود را با آن مىسنجد .
انسان طبيعى ، با تطبيق نظريات خود به بديهيات ، يعنى مجهولات خود به معلومات خود ، مجهول خود را به معلوم تبديل مىنمايد . چنانكه انسان نظر به اينكه مىداند هر عددى كه به دو جزء متساوى قسمت شود جفت است ؛ وقتى كه عدد بيست را با همين صفت يافت ، حكم مىكند كه عدد بيست جفت است ، و همچنين نظر به اينكه مثلًا مىداند ، انسان قلب و ريه دارد ( از راه تجربهء تدريجى ) همين كه انسانى را ديد ، اين حكم را در حق وى خواهد كرد .
شيعه ( مجموعه مذكرات با پروفسور هانرى كربن ) ( فارسى ) — صفحة 116
مساهمون: السيد محمدحسين الطباطبائي
ص١١٦