داشتهاند ؛ و معارف ارزشمند و اخلاق پسنديده را ارج ننهادهاند ، و به همين دليل ، سخنانشان بر محور تحول و تكامل اجتماع مادى و فاقد روح دور مىزند . بنابراين ، بزرگترين امتياز قوانين الهى ، مطابقت داشتن آن با آئين فطرت است ، و چون فطرت تغيير ناپذير است ، آن قوانين هم هرگز با گذشت زمان تغيير نخواهد پذيرفت « 1 » .
تحدى قرآن به آورندهء آن
يكى از تحدىهاى جالب قرآن به آورندهء آن است ؛ يعنى فردى « امّى » كه درس نخوانده ، مكتب نرفته ، و در تمام عمرش قلم به دست نگرفته است .
اين فرد ، نه در برابر هيچ آموزگارى زانو زده ، و نه در دامن هيچ مربى و معلمى تربيت يافته است ؛ مضافا بر اينكه تمام عمرش را در حضور قوم بىتمدن و فرهنگ خويش سپرى كرده است . خداى تعالى فرمايد :
« قُلْ لَوْ شاءَ اللَّهُ ما تَلَوْتُهُ عَلَيْكُمْ وَ لا أَدْراكُمْ بِهِ فَقَدْ لَبِثْتُ فِيكُمْ عُمُراً مِنْ قَبْلِهِ أَ فَلا تَعْقِلُونَ . »
[ يونس ( 10 ) / 16 ] - بگو اگر خدا نمىخواست ، هرگز من قرآن را بر شما نمىخواندم ، و آن را به شما نمىآموختم . من مدّتها پيش از نزول قرآن ، در ميان شما زندگى كردهام ( و هرگز دعوى رسالت نداشتهام ) ، آيا هيچ تعقل نمىكنيد ؟ !
آرى ، رسول اكرم ( ص ) مدت چهل سال در ميان آن قوم همانند يكى از آنان زيست . نه فضيلتى ابراز كرد ؛ نه سخن از علمى به ميان آورد ؛ نه يك بيت شعر سرود ؛ و نه يك سطر نثر نوشت . در اين مدت ، نه به مقامى اجتماعى دست يافت ، و نه در صدد اشغال
هامش
( 1 ) . تفسير الميزان ، ج 1 ، ص 60 و ترجمهء الميزان ، ج 1 ، ص 117 .