مىگردند و افعال شنيعه را به جا مىآورند . و چنان پندارند كه اين موجب رفع اخلاق ذميمه و كاسر هوا و هوس نفس خبيثه است . و حال آن كه خود اين افعال در شريعت مقدّسه مذموم ، و مرتكب آنها معاقب « 3 » و ملوم « 4 » است .
تو خرقه را ز براى هوا همى پوشى * كه تا به زرق برى بندگان حق از راه « 5 »
هفتم ، مغرورين از طايفهى اغنيا و مال دارانند . و غرور ايشان نيز از راههاى بسيار است . بعضى گمان كنند كه اقبال و سعهى دنيايى نتيجهى قُرب به خدا است ، و به اين سبب خود را بر فقرا ترجيح دهند ؛ و نمىدانند كه « 1 » :
نَه منعم به مال از كسى بهتر است * خر ار جُلّ « 2 » اطلس بپوشد خر است « 3 »
هامش
( 3 ) . معاقب : مبتلا به عقوبت . گنه كار . در متن معراج السعاده - ص 654 - « معاتب » آمده يعنى آن كس كه مورد عتاب واقع شده .
( 4 ) . ملوم : سرزنش و ملامت شده .
( 5 ) . در اين جا ذكر ششمين گروه از مغرورين به پايان رسيد . آن چه كه در پايان اين مقال ذكر آن ضرورى مىنمايد . توضيح اين نكته است ، كه مغايرت بخشى از اعتقادات و روش سلوك فرقههاى صوفيه با تعاليم و معتقدات شرع مقدّس اسلام ، موجب مخالفت مرحوم مؤلّف - و البتّه صاحب معراج السعاده ، مرحوم حاج ملااحمد نراقى - و بسيارى از علماى شيعه و ديگر مذاهب اسلامى با آنان شده است . ر . ك :
- عارف و صوفى چه مىگويند ، آيت اللَّه ميرزا جواد آقاى تهرانى ، بنياد بعثت ، 1369 .
- عرفان و تصوّف ، داوود الهامى ، مكتب اسلام ، 1374 .
( 1 ) . عُيبَ الشّافعىُّ بِثيابِه ، فَقالَ :فَان كانَ ثَوبى فَوقَ قيمَتِهِ الفَلس * فَلى فيهِ نَفس دونَ قيمَتِهِ الانسُ
فَثَوبُكَ شَمس تَحتَ انوارِها الدُّجى * و ثَوبى لَيل تَحتَ ظُلمَتِهِ شَمس* * *مردى كه هيچ جامه ندارد ، به اتّفاق * بهتر ز جامهاى كه درو هيچ مرد نيست ) ،منه رحمه الله . ( سعدى ، كليات ، مواعظ ، قطعات « در عزت نفس » ، ص 816 ) .
( 2 ) . جُل : پالان .
( 3 ) . سعدى ، بوستان ، باب چهارم ، حكايت 4 ، ص 245 .