پيامبران « ع » به زنده نگاه داشتن احكام خداوند متعال در ميان اقوام و ملَّتها مىپرداختند ، و عدالت را به هر سوى مىبردند ؛ آرى ، دفاع از محرومان و ايستادگى در برابر مستكبران اقتصادى و ثروتمندان مسرف و مترف ، در مقدّمهء دعوتها و نهضتهاى پيامبران « ع » قرار داشته است كه كتاب آسمانى آكنده از بيان آن با بلاغتى قاطع است ، از جمله آيات « كيل » و « ميزان » ، و آيات « قطع رابطه با مستكبران » ( كه در آنها تصريح شده است كه انبيا « ع » تكيه اى به ستمگران ندارند ، و به همين جهت از ثروتمندان ، مالى نمىطلبند و چيزى از ايشان نمىپذيرند ) . پس لازم است كه علماى اسلام و مردان حكومت اسلامى از اين امر به صورت نظرى و عملى آگاه باشند ، و طلَّاب علوم اسلامى هشيارانه به فهم و شناخت اين موضوع رسالتى توجّه كنند . اينان بايد در نظر داشته باشند كه ذات و ماهيّت ثروتمندى و تكاثر تغيير نمىكند و آثار آن با گذشت زمانها و تبديل يافتن افراد و ملَّتها دچار تحوّل نمىشود ، و اينكه علت فساد در هر زمان و مكان و نزد هر ملت و انسان همان است كه پيش از آن بوده است : چنان كه در اين روزگاران نيز از بيشتر آنان همان اقدامهايى ديده مىشود ، كه در روزگار توحّش و جاهليّت نيز - در حوزهء مالدوستى ، كامروايى - ديده شده است . . .
و آنچه آگاهان را سخت متأسّف مىسازد ، اين است كه در ميان مردم بىاطَّلاع يا ساده لوحان ، يا مرتجعان ، يا فريبكاران ، يا مزدوران متكاثران سير از سفرهء آنان ، يا علمايى با دانش سطحى در بارهء قرآن و حديث و فقه و معارف دينى و حقايق اجتماعى و تاريخى ، و ناآگاه از فلسفهء سياسى دين - بويژه تشيّع - وجود دارند كه گمان مىكنند ( و همين گمان را در مردمان نيز نفوذ مىدهند ) كه پيامبران به مبارزهء با ثروتمندان برنخاستهاند ، و جنگهاى سختى كه به راه انداختند ( * ( وَكَأَيِّنْ مِنْ نَبِيٍّ قاتَلَ مَعَه رِبِّيُّونَ كَثِيرٌ ) * « 1 » اى بسا پيامبرى كه براى يارى او سپاهيان خدايى فراوانى جنگ كردند ) ، جنگ ميان ثروتمندى و فقر نبوده ، بلكه جنگ ميان حق و باطل بوده است .
هامش
« 1 » . « سورهء آل عمران » : 146 .