مىپرداختند و خود و پيروانشان به كارزار با پيامبران « ع » برمىخاستند ، و بر سر راه ايشان موانعى فراهم مىآوردند ، تا از هدفهاى رسالتى ايشان جلوگيرى كنند ، يعنى از آزاد كردن مردم از بردگى مالداران و از شرّ غل و زنجيرهايى كه مستكبران و طاغوتان اقتصادى و سياسى بر دست و پاى توده ها و زندگى آنان نهاده بودند .
آرى ، پيامبران « ع » مردمان را به اجراى عدالت و اقامهء قسط دعوت مىكردند ، و ثروتمندان را به اين امور فرا مىخواندند :
- مراعات انصاف و حق ، - تمام پيمودن كيل و ترازو و دادن حق مردم به ايشان ، - ترك كردن فساد ، - دست كشيدن از خود بزرگ شمارى و استكبار ، - گرفتن حق و دادن آن ، - تخفيف در سود ، - ترك احتكار ، - ترك بهره كشى ، - ترك برده كردن مردمان ، - تمام دادن حق مزدوران و كارگران و كشاورزان ، - معامله كردن به انصاف ، - و حفظ كرامت و آبروى مردم . . .
و اينها همه از چيزهايى بود كه بهره كشان فزونخواه خواستار آن نبودند و نيستند بلكه خواهان اضداد اينها هستند تا درآمدهاى بيشمار خود را حفظ كنند و زندگى اشرافى و اترافى و اسرافى را از دست ندهند ؛ پس انبيا « ع » فراخوانان به عدل و حق بودند ، و اغنياى ثروتگرا - در نوع خود - اين هر دو را نفى مىكردند . و ايجاد دشمنى ميان خواستاران چيزى و ناخواستاران و نفىكنندگان آن امرى طبيعى است .
پيامبران « ع » ، در طىّ قرنها و نسلها ، مردمان را به خداى متعال و ايمان آوردن به او و عمل صالح و مواسات و محبّت و ايثار و زندگى پرهيزگارانه و پيمودن راه تكامل و بازگشت به خداى پروردگار
الحياة ( فارسي ) — صفحة 740
مساهمون: محمد رضا حكيمي
ص٧٤٠