مبارزه بر ضدّ مستكبران اقتصادى و بهره كش و سيطرهء ايشان بر شئون اجتماع و زندگى ، كارى است كه پيامبران در ميان امّتهاى خود به آن مىپرداختند . « قرآن كريم » در بسيارى از سوره هاى خود از آنها ياد كرده است تا براى ما مقياس و برنامه اى باشد . و اين خود دليل است بر هدايتى بزرگ در راه رهانيدن آدمى و خلاص كردن جامعه ها از چنگالهاى ستمگران .
آرى ، جامعه اى كه قدرت داران و توانگران بر آن فرمان مىرانند ، و « قارونيگرى » و « ديكتاتورى مال » بر آن تسلَّط دارد ، روى خوشبختى - چنان كه اكنون به تجربه رسيده است و مضامين آيات و احاديث روشن گشته است - نمىبيند ، و ديكتاتورى اقتصادى بر قانونگذارى و دستگاه حكومت و ادارات و ديگر شئون ، و بازارها و نرخها و تورّمها و مراكز دينى استيلا پيدا مىكند ، خواه به صورت آشكار و مستقيم باشد ، يا غير آشكار و غير مستقيم ، و خواه زير پوشش نامهايى شايسته ، يا بدون آن .
پس هر كس كه مىخواهد ( به مدد ثروت و روابط با خواص و مقامات ) « 1 » ، قانون يا دين را مورد بهره بردارى خود قرار دهد ، و هر چه را كه مىخواهد بر مردم تحميل كند ، و قوانين و مقرّرات را به سود خود و كسانش تغيير دهد ، مهمترين واجب بر همهء مسلمانان واقعى مبارزهء با چنين كسان و برانداختن آنان است . چه اگر چنين حالتى در جامعه اى و شهرى پيش آيد و به جريان افتد ، در آنجا حق و عدل و فضيلت و خير و پيشرفت و اميد به آينده از ميان مىرود ؛ و شوق و شور جوانان ريشه سوز مىشود ، و آگاهان را به مغاك نوميدى در مىافكند ، و مردمان از راه خداى متعال منحرف مىشوند ، و زبان دشمن را در بارهء اسلام و حاكميّت اسلامى دراز مىكند . و به آن تمسّك عامهء مردم به دين - كه معهود است - و قيام كردن به واجبات دين و اخلاق نيكو و دفاعهاى
هامش
« 1 » . و از اينجاست كه اسلام بر محكوم كردن توانگران تأكيد مىكند ، تا نتوانند به چنان پيوندها و توسّلهايى دست يابند ، و به دليل ثروت در قدرت و حاكميّت نفوذ كنند . نيز فصل 22 ، از باب 11 ( جلد چهارم / 132 - 152 ) ، و فصل 50 ، از همان باب ( جلد پنجم / 346 - 378 ) .