ديگرشان ) به امام پرهيزگار ، حضرت سيّد الشّهداء ، ابا عبد الله الحسين « ع » ، نامه نوشتند و خواستار آمدن امام « ع » از حجاز به عراق شدند ، تا با زمامدارى او حقّ و عدل را استقرار بخشند و باطل و ستم را از جامعهء اسلامى برانند ؛ در آن نامه از سيطرهء متكاثران بر مردم و بلعيدن اموال مستضعفان دردگزارى فراوان كرده آن را مىنكوهند ، و باز گذاشتن حكومت يزيد و رجال سرمايه دار آن ، دست سرمايه داران را - كه اموال را ( بر خلاف دستور قرآن ) هر گونه بخواهند دست بدست كنند - به سختى محكوم مىكنند . اين دو بزرگمرد مجاهد ، از جمله در نامهء خود - خطاب به امام حسين « ع » - چنين مىنويسند : « . . . و جعل مال الله دولة بين جبابرتها و أغنيائها . . . « 1 » يزيد ، مال خدا ( اموال عمومى ) را در اختيار كامل سرمايه داران جبّار و توانگران . . . قرار داده است » .
و مال خدا چيزى جز مال طبقات مختلف اجتماعى و مستضعفان نيست . و اين ايستار قاطع ، به نوبهء خود ، نشان مىدهد كه پيشينيان انقلابى شيعه در آن اهتمام داشتند كه عدالت اقتصادى و معيشتى را اجرا كنند ، و جامعه را به گونهء « جامعهء قرآنى » بسازند ، و ثروتها را بازگردانند . و چنان مىديدند كه اين كار وظيفهء حكومت اسلامى و مردان حاكميّت قرآنى است ، و اين همان راه و جهتى است كه پيامبر اسلام « ص » براى والى اسلامى معيّن كرده است .
تذييل ( 1 ) هر چيزى را زكاتى است
اين عنوان ، از كلام سه امام گرفته شده است :
هامش
« 1 » . « بحار » 44 / 333 .