ليطلق الصدر الكبير فلان الدين مما فى تحويله فى وجه مواجب فلان تسليما اليه بموجب الخط الاشرف العين الرايج الف دينار نصفه خمسمائه دينار ليحسب وقت المحاسبة عليه و كتب فى تاريخ كذا .
فارسى بر اينوجه : صدر معظم فلان الدين برساند از وجوهيكه در جمع اوست به تحصيل فلان در وجه رسوم فلان الدين بموجب پروانه به خط اشرف زر رايج يكهزار دينار نصفه پانصد دينار و چون بعلامات ديوانى موشح گردد اعتماد نمايد و كتب فى تاريخ كذا .
و اگر مقام تحرير آخر براة بعد از تاريخ بنويسد هم از اصول خارج نيفتد و كاه باشد كه در آخر براة ذكر كند كه اگر رسانيده باشند يافته بستانند و اگر ذكر كنند كه مبلغ حوالترا به چندين وقت وجه بدهند بهتر باشد تا در اداء آن تقصيرى نرود يا عامل عجز نياورد و در تعليق و ذكر اينقدر ذكر كنند كه فلان عامل چندين دينار در فلان حوالت بدهد و بنويسد كه چون حوالت نازك بود و اصحاب ديوان حاضر نبودند اين ذكر نوشته شده تا اعتماد كرده اينوجوه بدهد و بعد از آن اين ذكر به ديوان آورده تا براة نوشته شود و بعلامت توقيع رسانيده او را حساب باشد و رقم تعليق بر سر آن كشد .
و مثنى عبارتست از مكتوب دوم كه بر امضاء برات يا تعليق و ذكر نويسند وقتى كه عامل يا محصل دعوى كند كه براة يا تعليق ضايع شد و در آنجا ذكر كند كه پيش ازين در حوالت فلانى چندين دينار حوالت كرده براتى نوشته بودم و در تاريخ فلان نمودند كه آنوجوه نرسيده و براة ضايعشد بايد كه آن وجوه اگر نرسانيده باشند برسانند و حكم آن براة و اين مكتوب مثنى يكى دانند و ذكر تسليم در تعليق و مثنى نيز واجب باشد و نشايد كه حاكم بر مثنى ( برسانند يا بدهند ) بنويسد بلكه ( برين جمله روند ) و امثال آن بايد نوشتن .
و تسليم نامه عبارتست از مكتوب ديوانى موشح به علامات ديوان و توقيع حاكم مشتمل بر آنكه فلان موضع را بفلان شخص به مبلغ چندين بضمان و مقاطعه
نفائس الفنون في عرائس العيون ( فارسى ) — صفحة 312
مساهمون: أبو الحسن الشعراني
ص٣١٢