اى سدير ! با نعمتهاى خدا برخورد خوبى داشته باشيد ( و آن گونه كه مورد رضاى خداست از آنها بهره ببريد و بهره برسانيد ) » . و شما مىدانيد كه برخورد خوب و درست با نعمتهاى خدا داد ، به شريك ساختن ديگران است در آن نعمتها ، و بخشيدن بخشى از آنها به ديگران - چنان كه در احاديثى به اين امور تصريح شده است - نه به انباشته سازى براى خود و مصرفهاى شخصى يا خانوادگى ، و بيرون آوردن آنها از دست تودهء مردم و دور داشتن آنها از نيازداران .
و سخن قاطع در اين مقام ، كه بوسيلهء آن ميان احاديث و دعاهايى كه مال و طلب آن را ستوده و احاديث و دعاهايى كه نكوهش كرده است ، جمع گردد و توافق حاصل شود ، كلامى است در مقام دعا و معتبر ، از امام چهارم ، حضرت علىّ بن الحسين سجّاد « ع » :
حديث 1
الإمام السّجّاد « ع » : اللَّهمّ إنّي أسألك حسن المعيشة ، معيشة أتقوّى بها على جميع حوائجى ، و أتوصّل بها في الحياة إلى آخرتي ، من غير أن تترفني فيها فأطغى ، أو تقتر بها عليّ فأشقى ؛ أوسع عليّ من حلال رزقك . . . ثمّ لا تشغلني عن شكر نعمتك بإكثار منها تلهيني بهجته ، و تفتنّي زهرات زهوته ؛ و لا بإقلال عليّ منها ، يقصر بعملي كدّه ، و يملأ صدري همّه ؛ أعطني من ذلك يا إلهي ! غنى عن شرار خلقك ، و بلاغا به إلى رضوانك « 1 » . . .
( 1 ) امام سجّاد « ع » : خداوندا ! از تو معيشتى نيك درخواست مىكنم ، معيشتى كه با آن به همهء نيازهايم برسم ، و در اين زندگى كارى براى آخرتم انجام دهم ، بىآنكه مرا در نعمت چنان غرق سازى كه طغيان كنم ، يا بر من زندگى
هامش
« 1 » . « اصول كافى » 2 / 553 - 554 .