است . اگر مردمان متعهّد به كار كردن و استمرار آن باشند ، و از تحمّل رنج و تلاش و ممارست كمك گيرند ، اجتماع را به طرف ثروتمندى و خودبسندگى پيش خواهند راند ، بخصوص اگر چنان باشند كه حقّ هر كار و هر رشته را ادا كنند ، و در عين حال رعايت درستى و اتقان را در نظر داشته باشند ، و اهميّت تخصّص و امانت و حسن شهرت و تلاش براى پيشرفت و تكامل و نوآورى را - در كارها و توليدها و ساخته هاى خود - به خوبى بفهمند و به آنها پايبند باشند .
معلوم است كه چنين وضعى اجتماع را به پيش مىراند ، و وضع سياسى جامعه را بويژه در نظر بيگانگان بهبود مىبخشد ، و نتيجه آن مىشود كه ملَّت در تراز جهانى به نام نيك و موقعيّتى بدور از تزلزل دست بيابد .
15 - جهت دفاعى :
آنچه در بخش پيش گفتيم ، در اينجا نيز صدق مىكند . چه در اين امر هيچ شكَّى نيست كه حركات و اعمال دفاعى ، از عهدهء قومى بيكار و بيعار و اهل لهو و بيهودگى ، با اراده هايى سست و بدنهايى نزار بر نمىآيد . آن جدّيت و استوارى كه اقتضاى دفاع از سرزمين و دين و آبرو و اموال و ميراثهاست تنها از عزيمتهاى راسخ و بازوهاى پرورده از كار و تلاش - كه كار به آنها جلا و سختى بخشيده باشد - بروز مىكند . و دفاع به صورت عمده ، بر بنيان اقتصاد جامعه و كيفيّت آن متّكى است ، به دليل دو واقعيّت مهم :
1 - نيروهاى دفاعى ؛ اين نيروها - كه ناگزير بايد مسلَّح باشند - به آلات و ادوات دقيق و محكم و گرانبهاى دفاعى - بويژه « سلاح مدرن » - نياز دارند ؛ و اينها جز با كار و توليد ، و از جمله ، كار مداوم و فنّى در كارخانه هاى « صنايع نظامى » ، فراهم نخواهد آمد .
2 - اقتصاد مستقل ؛ بنيهء اقتصادى اجتماع عاملى است كه آن را در برابر هجومهاى دشمن حفظ مىكند . و اين خود از مهمترين تواناييها و قدرتهاى يك جامعه و كشور محسوب مىشود ، و چيزى جز نتيجه و محصول كوشش و كار درست و توليد پيشرفتهء مستمر در ميدانهاى مختلف نيست .