ستمگرى و استحكام پايگاههاى آن خواهد شد . و احكام دين در جامعه هايى كه ستم و تبعيض بر آنها فرمانروايى مىكند مرده است ( يعنى به آنها عمل نمىشود ، اگر چه به نام اسلام شعار بدهند ) ، زيرا كه به تعبير مولاى ما امير المؤمنين « ع » : «
العدل حياة الأحكام
( 1 ) اجراى عدالت سبب زنده ماندن احكام است » . و در اين هنگام است كه اركان دين در درون بخشهايى از جامعه ، بخصوص در ميان جوانان ، و كسانى كه از فهم صورت حقيقى دين دورند فرو مىريزد ، و محرومان و كسانشان از ديندارى سازنده و اداى وظايف خود بىبهره و ناتوان مىمانند .
و اينها همه چيزهايى است معلوم و آزمون شده ، به شرط آنكه انديشندگان خردهاى خود را به كار اندازند ، و صاحبان مسئوليّت - چه عالمان و چه حاكمان - گوششان به اين مسائل سقوط آور ، ( بنا بر اصطلاح ) بدهكار باشد ؛ و مرتجعان نيز بر سر شعور آيند تا اين حقايق انسانى و اسلامى و معيشتى و ملموس را درك كنند .
و براى راه يافتن افكار الحادى يا افتهاى اخلاقى در محيطهاى دينى ( در ميان فرزندان پسر و دختر خاندانهاى معتقد به توحيد و آشنا با سنّتهاى اسلامى ) - اغلب - هيچ علَّتى جز تبعيض و محروميّت و ستم معيشتى و فقر فرهنگى وجود ندارد ؛ آرى ، فقر و محروميّت و توسرى خوردن ممكن است هر چيزى را در پى بياورد ، و سلامت اخلاقى و دينى را از ميان ببرد . و اگر جز اين باشد ، كدام فكرى و مكتبى مىتواند در فضاى قرآن - اگر بواقع ، فضا قرآنى باشد - در مقابل حقايق معارف اسلامى ( حقايق درخشان و فروغگستر و روشنگر و رهايى بخش ) خودى نشان دهد و فرزندان قرآن را از راه به در برد ، و اندامهاى پيكر اسلام را از آن جدا سازد ، كدام . . . ؟
2 - امام علىّ بن ابى طالب « ع » و قسط
امام علىّ بن ابى طالب « ع » ، با تأسّى به پيامبر اكرم « ص » و پيروى كامل از او ، چنان به اجراى « قسط قرآنى » و سرشار سازى زندگى مردمان از عدل پرداخت ، كه سيرهء او تجسّم تام عدالت به شمار آمد .