عمومى برساند ، و هر چه ديگران از آن برخوردارند او از آن برخوردار باشد . و اين است معنى فراهم آوردن سطح معيشتى « يك نواخت » ( موحّد ) ، يا « نزديك به هم » ( متقارب ) براى همهء افراد و خانوارها كه هدف اسلام است ، و حاكم شرع بايد در راه تحقّق بخشيدن به آن تلاش كند » . « 1 » و شايد فصل چهل و پنجم ، از اين باب ، « 2 » كه در آن از « برادرى اسلامى و اقتصاد » سخن گفته شد نيز شالوده گذار اصل « مساوات اسلامى » باشد ، زيرا كه كدام برادرى درستتر و محكمتر است از برابر بودن برادر با برادر ؟ به شرط اينكه « برادرى قرآنى » را ( كه آيهء آسمانى در بارهء آن نازل شده ، و احاديث فراوانى به تقويت آن در ابعاد گوناگون و فراگير رسيده است ) ، تا حدّ گفتن لفظى و لقلقهء زبانى پايين نياوريم !
يادآورى
واضح است كه مساواتى كه اسلام به پذيرفتن آن بعنوان يك « اصل » فرا مىخواند ، مساوات در « مصرف » است نه در « مالكيّت » ، البته مالكيّتى كه كفافى يا - دست كم - غير تكاثرى باشد ، و از حدود ميانه روى و اعتدال نگذرد ، و به حدّ مردود مالكيّت نزديك نشود .
هامش
« 1 » . « الإسلام يقود الحياة » / 45 .
« 2 » . ( در همين جلد / 138 - 155 ) .